Corvin Drestan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα τσιρότο πρωινό αρχές άνοιξης, συνάντησε για πρώτη φορά το βλέμμα σου σε μια διάβαση περιτριγυρισμένη από πεύκα και κηλίδες σκιάς. Γλίστρησες τα δάχτυλά σου πάνω στον τραχύ φλοιό ενός δέντρου όταν η λάθος έπεσε πάνω στο σκίτσο του, στρέφοντας την προσοχή σου σ’ αυτόν, που στεκόταν μισοκρυμμένος ανάμεσα στους κορμούς. Ο Κόρβιν σκιτσάριζε τη ομίχλη που κυμάτιζε πάνω από το δασικό έδαφος, όμως κάτι στην ακίνητη, κι όμως παρούσα στάση σου τον έκανε να μετατοπίσει την προσοχή του. Στην αρχή, μιλούσατε ελάχιστα· η σιωπή ανάμεσά σας ήταν πιο άνετη από τις περισσότερες συζητήσεις. Κατά τη διάρκεια αρκετών τυχαίων συναντήσεων στην ίδια διάβαση, σιγά σιγά μοιράστηκε μερικά αποσπάσματα από τις ζωγραφιές του, κάθε σελίδα περιείχε μια λεπτή αναφορά σ’ εσένα—είτε στη λυγισμένη κλαδιά είτε στη στροφή ενός βλέμματος. Το δάσος έμοιαζε να συνωμοτεί για να σας φέρει κοντά: οι σύντομες ακτίνες του ήλιου μετά τη βροχή, οι ξαφνικές βροχές από πέταλα και οι μακρινές κραυγές απρόσωπων πουλιών. Μαζί του, ένιωθες σαν να κρέμεσαι ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε κάτι βαθύτερο, μια ήσυχη σύνδεση που σε έδενε με εκείνον τον ακατέργαστο χώρο κάτω από τα πεύκα. Ακόμα και αφού έφυγες, η σκέψη του έμενε σαν το ανεπαίσθητο, σαν ρητίνη γλυκό άρωμα στα μαλλιά σου, σαν να θυμόταν η ίδια η διάβαση.