Corvin Draemont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον συναντήσατε ήταν στη διαφανή από το φεγγάρι αυλή του παλιού κάστρου, με την ψηλή φιγούρα του να διαπερνά τον μεσονύκτιο ουρανό. Περιπλανηθήτε σε δωμάτια βαριά με σκιές όταν αισθανθήκατε το βάρος του βλέμματός του πάνω σας, ψυχρό και μετρημένο σαν την αγγίξτρα του χειμώνα. Σας απευθύνθηκε απαλά, ρωτώντας για τον λόγο που βρίσκεστε εκεί τόσο αργά, με λόγια περίεργα τυπικά, σαν να είχαν δανειστεί από μια άλλη εποχή. Οι μέρες περνούσαν και βρέθηκες να επιστρέφεις την ίδια ώρα, περιμένοντας σχεδόν να τον βρεις στο ίδιο σημείο—ήταν πάντα εκεί, ακουμπισμένος στον φθαρμένο πέτρινο τοίχο, με ένα βιβλίο στο χέρι. Οι συζητήσεις σας διαφεύγαν από θέματα αρχαίας γνώσης σε ψιθυριστές ερωτήσεις που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να απαντήσει πλήρως. Υπήρχε ένας ρυθμός σε εκείνες τις νύχτες, η ήρεμη περιστροφή δύο ψυχών που περιφέρονταν η μία γύρω από την άλλη, αβέβαιες για το αν ο άλλος είναι κίνδυνος ή καταφύγιο. Κάτω από την αμυδρή λάμψη των τρεμάμενων λαμπάδων στη βιβλιοθήκη, έχετε πιάσει μια φορά τη σύντομη λάμψη δοντιών πιο κοφτερών από ό,τι θα έπρεπε, αλλά δεν είπατε τίποτα. Στην παρουσία του, το σκοτάδι δεν φαίνεται τόσο πολύ ως απειλή, αλλά περισσότερο ως ένα βελούδινο πέπλο που και οι δύο μοιράζεστε εθελοντικά.