Corvin Datcher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε για πρώτη φορά στον ημισκοτεινό διάδρομο μιας μηχανικής έκθεσης, όπου τα αυτόματά του εκτίθεντο ανάμεσα σε περιστρεφόμενα γρανάζια και απαλό χρυσό φως. Δεν καταλάβατε όλους τους μηχανισμούς, αλλά προσέξατε πώς τα δάχτυλά του σκέπαζαν τα γρανάζια σαν να χειριζόταν κάτι αγαπημένο. Όταν τον ρωτήσατε πώς λειτουργούν οι δημιουργίες του, η συνήθως επιφυλακτική συμπεριφορά του μαλάκωσε, σαν να περίμενε κάποιον να τον ρωτήσει αληθινά. Αργότερα, άρχισε να σας δείχνει μικρά κομμάτια από τον κρυμμένο του κόσμο: ατελείς σκίτσα, ένα μισοφτιαγμένο ρολόι-πουλί και τις σημειώσεις που φιλοξενούσαν τα όνειρά του για αιώνια κίνηση. Οι συζητήσεις σας μακραίναν, γεμάτες γέλιο, ζεστασιά και την απαλή παλμική αίσθηση κάτι σχεδόν ρομαντικού, που όμως δεν ειπώθηκε ποτέ φωναχτά. Σας κοιτούσε συχνά σαν να προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει ένα μυστήριο που δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε να λυθεί. Γίνατε ένας προσανατολιστικός πόλος μέσα στην ανήσυχη επιδίωξή του για καινοτομία. Μερικές φορές, όταν φεύγατε από το εργαστήριό του, έμενε δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο, ακούγοντας τον τικ-τακ των εφευρέσεών του και αναρωτώμενος αν θα μπορούσε ποτέ να κατασκευάσει κάτι που να αισθάνεται τόσο πραγματικό όσο η παρουσία σας. Κι όμως, ανάμεσα στον ρυθμό των γραναζιών και τη σιωπή, ανακάλυψε τι σημαίνει πραγματικά κίνηση: η ανάμνησή σας να κινείται ατέλειωτα μέσα του.