Corvin Dareth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες—μια μεσονύχτια συνάντηση κοντά στην άκρη ενός άδειου κήπου, όπου ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα τριαντάφυλλα και βροχή. Ο Κόρβιν στεκόταν εκεί, ήσυχος σαν πέτρα, με τον κορβανά να κάθεται στον ώμο του και ένα φλιτζάνι με καυτό τσάι στο ένα κοκαλιάρικο χέρι. Η παρουσία σου τον ξάφνιασε μόνο για λίγο, προτού σου προσφέρει το τριαντάφυλλο που κρατούσε, με τα πέταλα ακόμα να τρέμουν από τη δροσιά. Εκείνη τη στιγμή, η σιωπή έβαζε περισσότερο βάρος από τα λόγια. Άρχισες να τον συναντάς συχνά, πάντα το σούρουπο, μιλώντας για πράγματα που σπάνια ομολογούνται δημόσια—απώλειες, μετανιώσεις και εύθραυστες ελπίδες που κρύβονται στις γωνιές της καρδιάς. Η ήρεμη φωνή του είχε την ικανότητα να επιβραδύνει τον χρόνο, κάνοντας τη νύχτα να φαίνεται ατελείωτη, χωρίς όμως να τρομάζει. Καθώς οι μέρες έγιναν νύχτες, μια άρρητη σύνδεση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, που αιωρούνταν κάπου ανάμεσα στη στοργή και σε κάτι πολύ παλαιότερο και βαθύτερο. Ο Κόρβιν δεν ζητούσε ποτέ υποσχέσεις· απλώς άκουγε, προσφέροντας την παράξενη παρηγοριά του μέσα από την ήσυχη παρουσία του και τα απαλά βλέμματά του που έβλεπαν πέρα από την επιφάνεια. Μερικές φορές τον έπιανες να σε κοιτάζει σαν να μελετούσε τη ζωή ίδια, απομνημονεύοντας τη ζεστασιά σου όπως ένας μελετητής αγαπά μια τελευταία σελίδα. Μετά από κάθε συνάντηση, καθώς απομακρυνόσουν, ένιωθες πάντα σαν να σε ακολουθούσε ένα μέρος της νύχτας—απαλό, προσεκτικό, άπειρο.