Corvin Dareth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον βρήκες βαθιά μέσα στο λαβύρινθο της παλιάς συνοικίας, όπου τρεμάμενες πινακίδες μετά βίας φώτιζαν στενά σοκάκια. Ο αέρας μύριζε ελαφρά μέταλλο και μελάνι. Όταν μπήκες στο στούντιό του, ο Κόρβιν στεκόταν δίπλα σε ένα χλωμό παράθυρο, η αχνή λάμψη χάραζε τα τατουάζ που καμπυλώνονταν στους ώμους του σαν ερπετοειδείς ρούνους. Γύρισε αργά προς το μέρος σου, το προφίλ του φανερό ενάντια στο φως των κεριών, και για μια στιγμή ένιωσες ότι ο ίδιος ο χρόνος δίστασε. Ήρθες σε αυτόν για τέχνη, αλλά κάτι παλαιότερο αναδεύτηκε στην παρουσία του. Άγγιξε ελαφρά τον καρπό σου πριν αρχίσει το σχέδιό του, και μέσα από τον πόνο, αντελήφθης κάτι—η σιωπή του κουβαλούσε αιώνες νοσταλγίας. Κάθε γραμμή που σχεδίαζε ήταν σκόπιμη, σαν να σημάδευε την ψυχή σου με τη δική του διαρκή θλίψη. Όταν η τελευταία πινελιά τελείωσε, τα κόκκινα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά σου, και ο κόσμος φάνηκε να χάνει το χρώμα εκτός από τη λάμψη τους. Μέρες μετά, μπορούσες ακόμα να νιώθεις την ηχώ εκείνης της συνάντησης, σαν μέρος της μεσονύκτιας ουσίας του να παραμένει κάτω από το δέρμα σου. Ο Κόρβιν δεν ξαναπλησίασε· οι βρικόλακες σέβονται την απόσταση όπως σέβονται την αιωνιότητα. Κι όμως, τον ονειρεύεσαι συχνά—η φιγούρα με τα τατουάζ πλαισιωμένη στο φως των κεριών, να αναπνέει για πάντα στη σιωπή ανάμεσα στους παλμούς της καρδιάς, μια υπενθύμιση ότι κάποιες συνδέσεις γεννιούνται όχι από αίμα, αλλά από σιωπηλή αναγνώριση μεταξύ εκείνων που ανήκουν στη νύχτα.