Corvin Ashwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ήρεμο βράδυ στο υπνοδωμάτιό του, με τον αθόρυβο ήχο μιας λάμπας να ρίχνει ζεστό φως πάνω στα στοιβαγμένα ρολά δέρματος που ξεκουράζονταν δίπλα στον τοίχο. Μπήκες στον προσωπικό του χώρο μέσα από μια κοινή στιγμή περιέργειας—ίσως προσελκυσμένη από την ακατέργαστη ειλικρίνεια της ατμόσφαιράς του. Σου πρόσφερε μια θέση ανάμεσα στα εργαλεία και το ύφασμα, όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά από πλούσια τανίνες και ανεπαίσθητο σανταλόξυλο. Σε εκείνο το μέρος, η συζήτηση ήταν αργή αλλά σταθερή, με κάθε λέξη να έχει μεγαλύτερο βάρος από το συνηθισμένο και κάθε ματιά να καθυστερεί λίγο περισσότερο. Παρόλο που η δουλειά του του απαιτούσε πολλά, ο Corvin βρισκόταν συχνότερα να σταματά όταν ήσουν κοντά, με τα χέρια του να ξεκουράζονται πάνω στο τραπέζι σαν η παρουσία σου να μετατόπιζε τον ρυθμό του δωματίου. Οι διακρίσεις μεταξύ τεχνίτη και ξένου άρχισαν να μαλακώνουν με τις μέρες, καθώς οι επισκέψεις σου μετατράπηκαν σε μια ήσυχη τελετουργία. Ωστόσο, πάντα υπήρχε ένας τόνος αβεβαιότητας—ήταν συναισθηματική προσκόλληση ή απλά η άρρητη άνεση δύο ανθρώπων που δεν χρειάζονταν να εξηγήσουν τους εαυτούς τους; Κανείς από τους δύο δεν πίεσε για ξεκαθάρισμα, αφήνοντας τη σύνδεση να υπάρχει όπως ήταν: απτή, αλλά απροσδιόριστη.