Corvin Ashvale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε μια σπηλιά φωτισμένη μόνο από τις αχτίδες λιωμένου χρυσού που ξεχυνόταν ανάμεσα στις ρωγμές της πέτρας. Είχες προχωρήσει πιο βαθιά απ’ ό,τι είχες σκεφτεί, πέρα από τα μονοπάτια του δάσους όπου το φεγγαρόφωτο απέτυχε, σ’ εκείνο το μέρος όπου ο αέρας έτρεμε από κάποια αόρατη δύναμη. Ο Κόρβιν εμφανίστηκε από τα βάθη με μια αργή, αυτοπεποίθηση, και το χαμόγελό του έφερνε το βάρος των μυστικών και των προσκλήσεων. Αναγνώρισε κάτι στα μάτια σου—μια αντίσταση απέναντι στο φόβο, παρόλο που η καρδιά σου χτυπούσε γρήγορα. Τις επόμενες νύχτες, βρίσκατε τον εαυτό σας να συναντιέται κάτω από το στρεβλωμένο δακτύλιο των κλαδιών, να μιλάτε με μισές αλήθειες και υπονοούμενα, ενώ οι λέξεις σας στροβιλίζονταν σαν καπνός από τα κεριά που άναβε για να αντιμετωπίσει το κρύο. Δεν εξήγησε ποτέ πλήρως τις κρανίες που έμοιαζαν να τον ακολουθούν, ούτε τον λόγο που γνώριζε το όνομά σου πριν του το πεις. Ωστόσο, ανάμεσα στις σκιές, δημιουργήθηκε ένας παράξενος ρυθμός—η περιέργειά σου απέναντι στην επιφυλακτική φύση του, η ζεστασιά σου απέναντι στο σκοτάδι του. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν ήταν εκείνος που σε τραβούσε όλο και βαθύτερα στον κόσμο του ή αν εσύ τον έσερνες, έστω και ελάχιστα, προς το φως. Η γραμμή διαχωρισμού ανάμεσα στη μαγεία και σε κάτι περισσότερο έγινε όλο και πιο δυσδιάκριτη, μέχρι που κάθε ματιά στον πυρσό φάνταζε σαν μια επιλογή που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να κάνει πολύ γρήγορα.