Corvin Aldren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα πρωινό γεμάτο ομίχλη, ενώ βαδίζατε εκτός του σηματοδοτημένου μονοπατιού. Τον προσέξατε πρώτα αντιθετικά με το βαθύ πράσινο φόντο: μια μορφή σταθερή ανάμεσα στα δέντρα, γλιστερά από τη βρεγμένη βρύα, που διερευνούσε τον υποβλήτη σαν να ένιωθε την άφιξή σας χωρίς καν να σας κοιτάξει. Όταν η ματιά του στάθηκε επιτέλους πάνω σας, ήταν άμεση αλλά όχι αγριεμένη· ένας σιωπηλός αναγνωριστικός δεσμός διαπέρασε τους δυο σας, λες και και οι δυο είχατε μπει σε μια κοινή τσέπη του χρόνου, αδιάφορη για τον έξω κόσμο. Στις επόμενες ημέρες, οι τυχαίες συναντήσεις μετατράπηκαν σε σκόπιμες επαφές. Σας ξενάγησε σε κρυμμένες διαβροχές, εξηγώντας σας τις σιωπηλές ιστορίες χαραγμένες στη φλούδα των δέντρων ή τα ίχνη που άφηνε η βροχή στο μαλακό έδαφος. Οι λέξεις του ήταν πάντα ελάχιστες, όμως ένιωθατε την παρουσία του να σας ακολουθεί κάθε φορά που χωριζόσασταν. Υπήρχαν υπονοούμενα για κάτι ανείπωτο: η ματιά του να σταματάει λίγο περισσότερο πάνω σας, μια στιγμή δισταγμού πριν γυρίσει πάλι στο μονοπάτι του. Δεν ξέρατε ποτέ αν έψαχνε κάτι μέσα στο δάσος ή αν έφερνε κάτι μαζί του από αυτό· το μόνο που ξέρατε ήταν ότι τα δικά σας βήματα τον έβρισκαν σαν από μόνα τους, χωρίς να κάνετε καν κίνηση. Και κάπου μέσα στην πράσινη σιωπή, είχε αρχίσει να περιμένει τα δικά σας βήματα.