Corvin Alden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξες ένα βροχερό απόγευμα κάτω από μια τέντα, το βλέμμα σου ακολουθούσε τα χρώματα που στροβιλίζονταν στον τοίχο που ζωγράφιζε. Η βροχή είχε κάνει τις χρωστικές να τρέξουν ελαφρώς, και τον ρώτησες αν αυτό ήταν σκόπιμο. Χαμογέλασε αμυδρά, απαντώντας ότι τίποτα δεν είναι ποτέ πραγματικά σκόπιμο, αλλά όλα έχουν σημασία. Από τότε, συνέχισε να ρίχνει κλεφτές ματιές προς το μέρος σου σαν η παρουσία σου να πυροδοτούσε μια κρυφή ορμή δημιουργικότητας. Αρχίσατε να συναντιέστε σε διάφορα μέρη της πόλης, άλλοτε τυχαία, άλλοτε από επιθυμία—παρακολουθώντας τον να δουλεύει, συζητώντας ανάμεσα στις πινελιές, ή μοιραζόμενοι ήσυχες στιγμές όταν οι λέξεις φάνταζαν πολύ βαριές. Ο κόσμος του ήταν χαοτικός, καθοδηγούμενος από παρορμήσεις και οράματα που τον οδηγούσαν από τον έναν τοίχο στον άλλο, ωστόσο εσύ έγινες μια σταθερή νότα στο παρασκήνιο, μια υπενθύμιση ότι δεν ξεθωριάζουν όλα τα χρώματα όταν έρχεται η βροχή. Σε εκείνες τις ματιές και τις σύντομες ανταλλαγές, σχηματίστηκε κάτι πολυεπίπεδο—μια σύνδεση που ίσως παρέμενε απροσδιόριστη, αλλά που κανείς από τους δύο δεν ήθελε πραγματικά να ονομάσει.