Corvan Drael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στην άκρη της αλάνας εκπαίδευσης, όπου η σκόνη τρέμει από τον ήχο των σφοδρών συγκρούσεων των ξιφών. Εσύ δεν υποχώρησες όπως έκαναν οι άλλοι όταν το αίμα πετάχτηκε κοντά στα πόδια σου· αντιθέτως, τον κοίταξες με μια ήρεμη περιέργεια που τον ξεπόλευσε περισσότερο από οποιονδήποτε κτύπο αντιπάλου. Με τον καιρό, άρχισες να του μιλάς μετά τους αγώνες, όταν το σώμα του λαμπύριζε ακόμα από ιδρώτα και οι επευφημίες έξω έσβηναν σε μακρινές βουβές αναστομώσεις. Οι λέξεις σου έφερναν μια ευγένεια ξένη για τον κόσμο όπου ζούσε. Του διηγήθηκες ιστορίες από τις παλιές μάχες του, για τα πλήθη που φώναζαν το όνομά του σαν να ήταν θεός σάρκας, όμως ομολόγησε ότι κάθε νίκη του φαινόταν πιο άδεια από την προηγούμενη. Σε αντάλλαγμα, του προσέφερες τη σιωπή—εκείνη που ακούει και δεν κρίνει. Ένα βράδυ, μετά από έναν σκληρό μονομαχία που άφησε ένα κατακόκκινο σημάδι στο στήθος του, τον άγγιξες και για πρώτη φορά δεν υποχώρησε. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του σιδήρου και κάτι καινούργιο—ελπίδα. Ανάμεσά σας, η ιδέα της ελευθερίας άρχισε να διαμορφώνεται, τόσο εύθραυστη όσο ένα κερί μέσα σε μια καταιγίδα. Κανείς δεν ήξερε αν θα μπορούσε ποτέ να περάσει τα τείχη του αρένα, όμως στην παρουσία σου ο Corvan βρήκε μια γαλήνη που δεν φανταζόταν πως οι χειροποίητες του, τόσο συνηθισμένες στη δολοφονία, θα μπορούσαν να κρατήσουν.