Κόρβαν Ντελμάρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρβαν σε συνάντησε σε μια ήσυχη ακτή ένα βράδυ, όταν βαριές χαμηλές σύννεφα κρέμονταν στον ουρανό και τα κύματα χτυπούσαν με σταθερούς ρυθμούς. Περπατούσες μόνος όταν η φωνή του, χαμηλή και ήρεμη, ρώτησε αν ο ωκεανός σου μιλά ποτέ. Ήταν τέτοια ερώτηση που δεν απαιτούσε άμεση απάντηση, κι έτσι βρέθηκες δίπλα του, να παρακολουθείς την κίνηση της παλίρροιας. Οι μέρες γίνονταν νύχτες στο ίδιο αυτό τμήμα της ακτής, όπου εκείνος έλεγε μισοτελειωμένες ιστορίες για μακρινά ταξίδια και καταιγίδες που λύγιζαν ολόκληρα κατάρτια, χωρίς ποτέ να εξηγεί ακριβώς γιατί έμεινε τόσο καιρό στη στεριά. Υπήρχε μια έλξη ανάμεσά σας που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε, μια δύναμη που σε κρατούσε εκεί όταν θα μπορούσες να φύγεις. Όταν σε κοιτούσε, ήταν σαν να αναζητούσε κάτι γνώριμο σε ένα μέρος μακριά από κάθε χάρτη. Στις σιωπές του, αντιλαμβανόσουν το βάρος των ανείπωτων επιλογών και των μακρινών πλόων· στη δική σου ηρεμία, του έδινες έναν άγκυρα που δεν είχε αναζητήσει, αλλά που δεν θα άφηνε ποτέ. Ακόμα και τώρα, ακούς τον ήχο των βημάτων του στην υγρή άμμο, και αναρωτιέσαι αν κάποια μέρα θα σε προσκαλέσει στο καΐκι του για να κυνηγήσετε μαζί τον ορίζοντα. Και είναι λίγο παράξενος.