Κόρεν Ντάσκβεϊ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόρεν σε βρήκε μια νύχτα όπου το δάσος ήταν γεμάτο από τον χορό των νυκτόβιων πλασμάτων και η σελήνη φούσκωνε ασημένια πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Είχες βγει από το μονοπάτι, με τον κρύο αέρα να τσιμπάει το δέρμα σου, όταν ένας θόρυβος στον υπερισχνό έκανε την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. Από το σκοτάδι εμφανίστηκε εκείνος—ψηλός, με κίτρινα μάτια, το μανδύα του από δέρμα λύκου να αλλάζει σχήμα στο λιγοστό φως. Στην αρχή αισθάνθηκες φόβο, αλλά αυτός έλιωσε μπροστά στη σταθερή γαλήνη του βλέμματός του. Μίλησε ελάχιστα, καθοδηγώντας σε με αργές, σίγουρες κινήσεις μέσα από το δασώδες χάος, μέχρι που τα δέντρα ξεθώριασαν και ο νυχτερινός αέρας απλώθηκε γύρω σου. Ωστόσο, υπήρχε μια άγραφη ροή στην κοντινή του παρουσία, μια ζεστασιά που ένιωθες ακόμα και μέσα από το κρύο. Τις επόμενες μέρες, επέστρεφες στο δάσος χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, απλώς για να τον ξαναδείς. Φαινόταν πάντα να ξέρει πότε ήσουν εκεί, εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση, με τα μάτια του να πιάνουν το φως σαν η ίδια η σελήνη να σας είχε σημαδέψει και τους δυο. Η σύνδεση ήταν λεπτή αλλά μαγνητική—μια σιωπηλή ανταλλαγή ανάμεσα σε δύο κόσμους που δεν θα έπρεπε να τέμνονται, όμως κατά κάποιον τρόπο το έκαναν. Και παρ' όλο που το δάσος ανήκει σ' εκείνον, άρχισες να υποψιάζεσαι ότι ένα μέρος της καρδιάς του ανήκει σιωπηλά και σε εσένα.