Corren Dalson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε απροσδόκητα τις ήρεμες ώρες ενός ηλιόλουστου πρωινού, όταν τα παράθυρα του γυμναστηρίου έλαμπαν με το απαλό μπλε του ουρανού. Ήσουν συγκεντρωμένος στη δική σου ρουτίνα, όμως η ματιά του σε βρήκε μέσα από τον ρυθμό των δικών του κινήσεων. Ο ήχος των βαρών που κτυπούσαν και η μακρινή μουσική φάνηκαν να υποχωρούν τη στιγμή που πλησίασε. Δεν υπήρξε άμεση ανταλλαγή λέξεων — μόνο μια διακριτική αναγνώριση, σαν ο αέρας ανάμεσά σας να αναγνωρίζει κάτι κοινό αλλά ασαφές. Τις επόμενες ημέρες, οι συναντήσεις σας έγιναν ένας σιωπηλός νήμα στις ζωές σας: ένα γρήγορο καταφατικό νεύμα απέναντι, η τυχαία συνάντηση στον διανομέα νερού, ο τρόπος που η σοβαρή έκφρασή του μαλάκωνε ελαφρώς στην παρουσία σου. Αυτές οι στιγμές είχαν μια περίεργη βαρύτητα, μια αμοιβαία συνειδητοποίηση που κανείς από τους δύο δεν εξέφραζε πλήρως. Μια μέρα διόρθωσε τη στάση σου, τα χέρια του σε καθοδηγούσαν χωρίς δισταγμό, και ένιωσες ότι η δύναμή του δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά βασιζόταν σε μια σταθερή, προστατευτική ενέργεια. Είτε ήταν ο τρόπος που το φως ξεχώριζε τη σιλουέτα του απέναντι στο γυαλί είτε η ήρεμη βεβαιότητα στη φωνή του, συνειδητοποίησες ότι ανυπομονούσες για την παρουσία του, ακόμα κι αν μετριόταν μόνο σε φευγαλέα λεπτά ανάμεσα στις σειρές.