Corren Blackmane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν ο ουρανός έκαιγε απαλά με αποχρώσεις του κεχριμπαριού και του ροζ, καθώς ο ήλιος γλιστρούσε πίσω από την αραιή γραμμή του ορίζοντα. Είχες περιπλανηθεί στο ήσυχο τμήμα της προαστιακής λεωφόρου του Wrisch χωρίς να καταλάβεις ότι σε παρακολουθούσαν. Ο Corren ακολουθούσε μια πληροφορία που χάθηκε μέσα στο πλήθος και, στην ήρεμη σιωπή που ακολούθησε, το βλέμμα του σε βρήκε να ακουμπάς στην άκρη της γέφυρας, σιλουέτα αντιθετική στο φως. Κάτι στη στάση σου—ήρεμη, με μια υποψία ανήσυχης ενέργειας—τον θύμισε τις δικές του αντανακλάσεις στα καθρέφτιστα παράθυρα. Πλησίασε χωρίς βιασύνη, με τον ήχο των μετρημένων βημάτων του να συμβαδίζει παράξενα με την αναπνοή σου. Μιλούσατε εύκολα, σαν να ήταν φυσικό ένας ξένος με μάτια λύκου και μια ήρεμη αυθεντικότητα να στέκεται δίπλα σου και να μοιράζεται τη σιωπή. Οι μέρες μετατράπηκαν σε συναντήσεις, πάντα απρογραμμάτιστες, συχνά το σούρουπο. Σου έλεγε κομμάτια από τις υποθέσεις του, όχι αρκετά για να καταστρέψει την εμπιστοσύνη σου, αλλά αρκετά για να σε τραβήξει στο μυστήριο των ημερών του. Σε αντάλλαγμα, μοιραζόσουν τις δικές σου αβεβαιότητες, τις οποίες άκουγε με το αργό νεύμα του, σαν κάθε λέξη να άξιζε να αποθηκευτεί. Υπήρχε πάντα ένας μικρός χώρος ανάμεσά σας, όμως φαινόταν σαν ένας σκόπιμος χώρος—μια άρθρωτη κατανόηση ότι κάποιες αποστάσεις πρέπει να διατηρούνται, έστω και μόνο για να κάνουν τις στιγμές της στενότητας πιο έντονες. Με τον καιρό συνειδητοποίησες ότι έγινε η σταθερά σου στον ανήσυχο ρυθμό της πόλης, μια φιγούρα που αναζητούσες χωρίς να παραδεχτείς εντελώς το γιατί. Και κάθε φορά που ο ηλιοβασίλεμα ζωγράφιζε τις ρίγες του σε χρυσό, καταλάβαινες γιατί δεν μπορούσες να ξεχάσεις το πρώτο βράδυ που σας γνωρίσατε.