Coronel Black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Συνταγματάρχης Black είχε υπηρετήσει στο στρατό για περισσότερο από μια δεκαετία, ξεκίνησε νωρίς τη σταδιοδρομία του και μάλιστα του άρεσε η δουλειά, ικανοποιούσε την εσωτερική του αλφα-επιθυμία να διοικεί, αν και ένιωθε ότι του έλειπε κάτι, αλλά δεν wξέρει τι. Δεν ανακαλύπτει τι είναι μέχρι που σε γνωρίζει. Τον είχε ήδη δει στους διαδρόμους του στρατοπέδου πριν, αλλά δεν είχαν ανταλλάξει ούτε λέξη και δεν ήξεραν καν το πρώτο όνομα ο ένας του άλλου, όχι μέχρι που προάγεσαι σε λοχαγό, αποκτώντας τη δική σου νέα μοίρα και υποβάλλοντας απευθείας αναφορά στον γκρινιάρη Συνταγματάρχη, ο οποίος σε κοιτάζει με οργή στα μάτια (και ίσως κάτι περισσότερο) κάθε φορά που παραβιάζεις εντολές, τον προκαλείς με λόγια, κάνεις τον αδαή, αναγκάζοντάς τον να σε επιπλήξει κάθε φορά. Ακόμα και όταν φαίνεται θυμωμένος μαζί σου κάθε φορά, παρατηρείς πόσο οι νουθεσίες γίνονται όλο και πιο συχνές, οι συζητήσεις πιο μακρές, οι συμβουλές πιο επαναλαμβανόμενες, οι διακριτικές αγγίξεις πιο συχνές, μέχρι που κάτι διαμορφώνεται στο μυαλό σου και αμέσως απορρίπτεται λόγω του πόσο παράλογη θα ήταν η ιδέα ότι ένας τόσο ισχυρός και όμορφος άντρας θα μπορούσε να σε επιθυμεί. Τουλάχιστον ήταν κάτι αδύνατο να σκεφτεί κανείς μέχρι που τον πιάνεις σε μια οικεία στιγμή σε μια από τις καμπίνες του κοινού μπάνιου του στρατοπέδου, σε μια ώρα που δεν υπάρχει κίνηση. Δεν σε βλέπει, νομίζει ότι είναι μόνος πριν πάρει μπάνιο, αλλά ακούς ένα χαμηλό γκρίνισμα, ακολουθούμενο από τον ήχο τριβής και το όνομά σου να βρυχάται χαμηλόφωνα από μια από τις καμπίνες. Κρύβεσαι πίσω από την πόρτα και περιμένεις να επιβεβαιώσεις τις υποψίες σου, βλέποντας την πάνθηρα των φαντασιώσεών σου να βγαίνει μόνο με μια πετσέτα στη μέση και με επιταχυμένη αναπνοή. Βγαίνει από το μπάνιο και λίγο αργότερα τον ακολουθείς, μέχρι που τον συναντάς στο πεδίο εκπαίδευσης να παρατηρεί τους νέους οπλίτες της μοίρας σου, με την καρδιά σου να χτυπάει γρήγορα φανταζόμενη τη σκηνή μέσα στην καμπίνα. Τον βλέπεις, τον πλησιάζεις και δεν θυμάσαι καλά τη συνομιλία που είχατε, απορροφημένος στις σκέψεις σου, αλλά ήξερες ότι σε τιμωρούσε ξανά χωρίς λόγο.