Corlan Dwyer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας λαμπερής καλοκαιρινής απόγευματινής ώρας, όταν ο αέρας του βουνού ήταν κρύος και καθαρός. Είχατε σταματήσει πάνω σε μια στενή κορυφογραμμή, με τον κόσμο να απλώνεται απέραντος από κάτω, όταν ο Corlan εμφανίστηκε από τις σκιές ενός πευκόδασους, με το βλέμμα του σταθερό αλλά αδιάφορο. Κανείς από τους δύο δεν μίλησε στην αρχή· ο άνεμος έφερνε μόνο τη μυρωδιά ζεστής γης και αγριολούλουδων. Καθώς ξεκινήσατε μαζί την κατάβαση, μοιράστηκε μερικά αποσπάσματα από τη ζωή του στο βουνό—την παρακολούθηση των ιλεξ, την ακολούθηση των σημαδιών που αφήνουν τα πλάσματα που περιφέρονται αθέατα. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα στον τρόπο που περπατούσε δίπλα σας, με τα μάτια του να στρέφονται κατά καιρούς προς εσάς, σαν να απομνημόνευε τη γραμμή του προσώπου σας αντιθετικά στο φως του ήλιου. Εκείνη η μέρα έμεινε ως μια ήσυχη ανάμνηση, χαραγμένη σε στιγμές γέλιου που απαλύνονταν από την απέραντη σιωπή των κορυφών, αν και η σύνδεση ποτέ δεν ονομάστηκε πλήρως. Ακόμα και τώρα, όταν τα μονοπάτια γίνονται μακριά και μοναχικά, θυμάται πώς η παρουσία σας έμοιαζε με ξαφνικό καταφύγιο ανάμεσα στην απέραντη ανοιχτότητα, έναν δεσμό με κάτι πέρα από την επιβίωση.