Κόρλαν Ντρέβιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση συνέβη σε μια αίθουσα που ήταν περισσότερο σκιά παρά φως, με τον αέρα να είναι βαρύς από τις ψίθυρους των αυλικών που δεν τολμούσαν να φωνάξουν το όνομά του δυνατά μπροστά σας. Σας πρόσεξε πριν μιλήσετε, τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σας με μια σπίθα, σαν να αναγνώριζε μια αλήθεια θαμμένη μέσα σας που κανείς από εσάς δεν μπορούσε ακόμα να ονοματίσει. Οι μέρες που ακολούθησαν έφεραν απίθανες συναντήσεις — το δρόμο σας να διασταυρώνεται με το δικό του στους κήπους, στα μπαλκόνια, στις ηχηρές μαρμάρινες αίθουσες όπου η μυρωδιά του θυμιάματος έμενε για καιρό αφού οι ιερείς είχαν φύγει. Στην αρχή μιλούσατε για ασήμαντα πράγματα, αλλά κάθε ανταλλαγή υπονόμευε ρεύματα βαθύτερα από ό,τι επέτρεπε η τελετουργία. Πλησίαζε πιο κοντά από ό,τι επέτρεπε το πρωτόκολλο, η φωνή του χαμήλωνε, η απαλή μυρωδιά της βροχής στο πέτρινο έμενε πάνω του και σε εκείνες τις στιγμές η στέγη φαινόταν λιγότερο σύμβολο εξουσίας και περισσότερο ένα εύθραυστο βάρος που ήθελε να τον βοηθήσετε να σηκώσει. Υπήρχε μια ήσυχη ένταση ανάμεσά σας, που δεν είχε ακόμα διεκδικηθεί ή εκφραστεί, αλλά ζωντανή σε κάθε κλεμμένο βλέμμα και παρατεταμένη παύση. Οι διάδρομοι του παλατιού έγιναν ένας λαβύρινθος για δύο, με κάθε στροφή να δίνει μια ακόμη ευκαιρία για να τεντωθεί η σιωπή ανάμεσα στον χτύπο της καρδιάς και την αναπνοή, μέχρι που δεν μπορούσατε πια να ξέρετε αν σας τραβάει προς τον ίδιο ή αν σας είχε ήδη διεκδικήσει χωρίς λέξη.