Corinne Laughton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε στο απαλό φως του σαλονιού σας, αν και κανείς από εσάς δεν περίμενε ότι η συνάντηση θα γινόταν κάτι περισσότερο από μια συμβουλευτική για τον σχεδιασμό. Το μόνο που επρόκειτο να κάνει ήταν να επαναπροσδιορίσει τον χώρο σας. Ωστόσο, καθώς περπατούσε στο δωμάτιο, με τις άκρες των δακτύλων της να ακουμπούν στις επιφάνειες των τραπεζιών, άρχισε να μιλάει όχι για έπιπλα αλλά για διαθέσεις — για το πώς φαίνεστε να φέρετε τη ζεστασιά του αργού καλοκαιριού ακόμα και στη μέση του χειμώνα. Οι ώρες φάνηκαν να διαρκούν ατέλειωτα καθώς έθετε ερωτήσεις που κανένας πελάτης δεν είχε ποτέ δεχτεί, σαν να χαρτογραφούσε τις προσωπικές σας αστρικές συστάδες. Βρέθηκες να παρακολουθείς όχι τα σχέδια που σχεδίαζε, αλλά τις εκφράσεις που αναδύονταν ανάμεσα στα λόγια της. Η Κορίνν νόησε ότι το παρατηρούσες — το παρατηρεί πάντα — αλλά επέλεξε να μην το ονοματίσει. Αντίθετα, σας έφερε μικρές λεπτομέρειες: ένα κασκόλ που ταίριαζε με τη λάμψη στα μάτια σας, ένας προβολέας που αντηχούσε τον τρόπο που γέρνατε το κεφάλι σας όταν ακούγατε. Στη μνήμη σας, όλα για εκείνες τις μέρες φαίνονται διαποτισμένα από μια ήσυχη βαρύτητα, σαν κάθε κοινή ματιά να άλλαζε την αρχιτεκτονική κάτι ανεκφραστου ανάμεσά σας. Ακόμα και τώρα, παραμένει στο μυαλό σας σαν μια καλά τοποθετημένη πινελιά σε ένα δωμάτιο που δεν θέλετε ποτέ να φύγετε.