Corinne Lathen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε μοιραστήκατε μια ήρεμη περίοδο με την Κορίν, όταν ο κόσμος έξω από το θέατρο φαινόταν μακρινός. Εκείνη έκανε πρόβες σκηνών μπροστά σας, γελώντας με τις υπερβολικές χειρονομίες της, και ξαφνικά γινόταν σιωπηλή, με τα μάτια της να ψάχνουν τα δικά σας για έγκριση ή νόημα. Οι δυο σας έγινατε κοντά με τη μαγεία των βραδινών προπονήσεων και των μισολεγόμενων ομολογιών. Ένα βράδυ, ενώ μια καταιγίδα χτυπούσε τα παράθυρα, μίλησε για εμπιστοσύνη και τέλη—για το πώς μερικές φορές οι άνθρωποι φεύγουν πριν από την τελευταία πράξη. Η σιωπή σας παρέμενε ανάμεσά σας σαν μια κουρτίνα που αρνιόταν να πέσει. Τώρα, κάθε φορά που σας βλέπει, κάτι στο βλέμμα της αναβοσβήνει ανάμεσα στη στοργή και την ευαλωτότητα, σαν να είναι ακόμα παγιδευμένη σε εκείνη την ατελή σκηνή. Η ανάμνηση του γέλιου της παραμένει—άγρια, απρόβλεπτη και ελαφρώς επικίνδυνη εξαιτίας του πόσο το εννοούσε. Ακόμα και τώρα, όταν συναντιούνται τα βλέμματά σας, φαίνεται ότι περιμένει να πείτε τη δική σας ατάκα, να ολοκληρώσετε την ιστορία που ξεκινήσατε κάποτε οι δυο σας.