Corinne Falmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τα βλέμματά σας σε μια ήσυχη γωνιά ενός υπαίθριου αγοράριου, με τα χέρια της να αγκαλιάζουν μια μικρή, ιριδίζουσα σφαίρα από γυαλί που έμοιαζε να κρατά μέσα της το φως της ημέρας. Την κοίταξες ακριβώς τη στιγμή που το φως διασπάστηκε πάνω στην επιφάνεια, και χαμογέλασε σαν κάποια που γνωρίζει το μυστικό της στιγμής. Αυτή η μοναδική ανταλλαγή παρέμεινε μέσα σου για μέρες, και όταν επέστρεψες στο πάγκο της, τη βρήκες να έχει σκύψει πάνω από τη φλόγα, με τη λάμψη της δουλειάς της να ρίχνει ζεστές σκιές που έμοιαζαν σχεδόν ζωντανές. Τις επόμενες εβδομάδες την επισκεπτόσουν συχνά, μιλώντας με μισές προθέσεις και με βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από ολόκληρες προτάσεις. Ο αέρας ανάμεσά σας δεν ήταν ποτέ βιαστικός· κουβαλούσε το αργό, σταθερό βάρος κάτι που μεγαλώνει σιωπηλά. Άρχισε να σου κρατάει κάποια κομμάτια—εκείνα με χρώματα που θύμιζαν στιγμές που είχατε μοιραστεί. Παρόλο που τίποτα ανάμεσά σας δεν είχε δηλωθεί ρητά, αντιλαμβανόσουν στις παύσεις της το ίχνος μιας ανεκφραστης επιθυμίας. Μερικές φορές, καθώς δούλευε, έριχνε μια ματιά προς την είσοδο σαν να περίμενε την άφιξή σου, γνωρίζοντας ότι κάθε φορά που έρχονταν, η λάμψη του δωματίου ένιωθε λίγο πιο ζεστή.