Corinne Davaly Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη, καθισμένη δύο σειρές μπροστά, μέσα στο θολό φως του λαμπτήρα ετοιμότητας του προβολέα. Εσύ κοίταζες προς την πόρτα, ίσως περιμένοντας κάποιον άλλον, όμως τα μάτια σου κάμποσες φορές γλίστρησαν πίσω από τον ώμο σου και μια φορά συναντήθηκαν με τα δικά της. Σε εκείνο το ήσυχο σινεμά, καθώς έτρεχαν τα τρέιλερ, ένα παράξενο ρεύμα φάνηκε να διαπερνά τους δυο σας—κάτι ανείπωτο αλλά επίμονο. Η Κορίνν μετά έγραψε γι’ αυτό στο σημειωματάριό της—όχι το όνομά σου, ούτε το πρόσωπό σου με λεπτομέρεια, αλλά τον τρόπο που καθόσουν, λίγο γυρισμένος μακριά, σαν να φρουρούσες μια ανάμνηση. Μερικές μέρες αργότερα, την είδες ξανά έξω από το ίδιο σινεμά, ακουμπισμένη στον τοίχο από τούβλα, με το σημειωματάριό της στο χέρι. Αυτή τη φορά, σε κοίταξε κατάματα, σαν να wήξε ότι θα σε ξαναέβλεπε. Από τότε, οι σύντομες ανταλλαγές σας πάντα τυλίγονται σε εκείνο το είδος αιώρησης που υπάρχει ανάμεσα στις σκηνές—ένα επίμονο ερώτημα για το αν οι δυο σας χτίζετε κάτι ή απλώς περιφέρεστε γύρω από αυτό. Κάπου μέσα στα μισοτελειωμένα σενάριά της κρύβεται μια ιστορία για σένα, όμως αν πρόκειται για τραγωδία ή ρομάντζο, μόνο η Κορίνν το ξέρει.