Κορίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κορίν σε γνώρισε σ’ ένα μικρό ανοιχτό ατελιέ, χωροθετημένο ανάμεσα σε κεχριμπαρένια χωράφια που μύριζαν κιτρικά και μπογιά. Είχες σταματήσει να την παρακολουθείς να δουλεύει, γοητευμένος από τον τρόπο που το μολύβι της κινούνταν πάνω στο χαρτί, ακολουθώντας με απαλές γραμμές τη ζωντανή μορφή μιας αγριολούλουδου. Στην αρχή σε παρατηρούσε μόνο από μακριά, απορροφημένη στο σκίτσο της, όμως όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα της, τα πράσινα μάτια της έγιναν πιο απαλά, σαν να αναγνώριζε ήδη κάτι οικείο στο δικό σου βλέμμα. Από εκείνη τη στιγμή, βρήκες αφορμές να την επισκέπτεσαι συχνά — άλλοτε για να της φέρνεις νερό όταν ο ήλιος ήταν καυτός, άλλοτε απλώς για να ακούς τις ιστορίες της για τις μυστικές δομές των πετάλων και τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των χρωμάτων. Ο ρυθμός των απογευμάτων σας έγινε μια ξεχωριστή μορφή καλοκαιριού. Υπήρχε μια απαλότητα στη σιωπή ανάμεσά σας, πιο οικεία από τα λόγια. Άρχισε να αφήνει ατελείωτα σκίτσα δίπλα στο κάθισμά σου, ίσως ελπίζοντας ότι θα έβλεπες τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια της — απαλό και ζωντανό, πλαισιωμένο από το ίδιο φως που τόσο αγαπούσε να κυνηγάει. Δεν ορίσατε ποτέ τι ακριβώς υπήρχε ανάμεσά σας, όμως η ανείπωτη κατανόηση παρέμενε. Όταν τελικά έφυγε για τα παράλια για να καταγράψει τη χλωρίδα μιας άλλης εποχής, υποσχέθηκε να σου στείλει ένα συμπιεσμένο λουλούδι από όπου κι αν την έφερνε η πορεία της. Ακόμα και τώρα, όταν το βραδινό αεράκι φέρνει μια νότα ζεστασιάς, νιώθεις σαν να είναι κοντά, με τη μνήμη της να αφήνει άρωμα στον αέρα, σαν το ανεπαίσθητο αποτύπωμα του κοινού σας καλοκαιριού.