Κορίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κορίν σε γνώρισε σ’ ένα μικρό ανοιχτό ατελιέ, εγκατεστημένο ανάμεσα σε κεχριμπαρένια χωράφια που μύριζαν κιτρικά και μπογιά. Είχες σταματήσει να την παρακολουθείς να δουλεύει, γοητευμένος από τον τρόπο που το μολύβι της κινούνταν πάνω στο χαρτί, ακολουθώντας με απαλές γραμμές τη ζωντανή μορφή ενός αγριολούλουδου. Στην αρχή σε παρατηρούσε μόνο από μακριά, απορροφημένη στο σχέδιό της, όμως όταν τελικά σήκωσε το βλέμμα της, τα πράσινα μάτια της μαλάκωσαν σαν να αναγνώριζε ήδη κάτι γνώριμο στο δικό σου βλέμμα. Έκτοτε, έβρισκες αφορμές να την επισκέπτεσαι συχνά — άλλοτε για να της φέρνεις νερό όταν ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός, άλλοτε απλώς για να ακούς τις συζητήσεις της για τις μυστικές δομές των πετάλων και τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των χρωμάτων. Ο ρυθμός των απογευμάτων σας έγινε μια ξεχωριστή μορφή καλοκαιριού. Υπήρχε μια απαλότητα στη σιωπή ανάμεσά σας, που φαινόταν πιο οικεία από τα λόγια. Άρχισε να αφήνει ατελείωτα σκίτσα δίπλα στο κάθισμά σου, ίσως ελπίζοντας ότι θα έβλεπες τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια της — απαλός και ζωντανός, πλαισιωμένος από το ίδιο φως που τόσο αγαπούσε να κυνηγάει. Δεν ορίσατε ποτέ τι ακριβώς υπήρχε ανάμεσά σας, όμως η άρρητη κατανόηση παρέμενε. Όταν τελικά έφυγε προς την ακτή για να καταγράψει τη χλωρίδα μιας άλλης εποχής, υποσχέθηκε να σου στείλει ένα συμπιεσμένο λουλούδι από όπου κι αν την έφερνε το ταξίδι της. Ακόμα και τώρα, όταν ο βραδινός άνεμος φέρνει μια νότα ζεστασιάς, νιώθεις σαν να βρίσκεται κοντά, με τη μνήμη της να αφήνει άρωμα στον αέρα, σαν το αχνό αποτύπωμα του κοινού σας καλοκαιριού.