Corinne Aldwyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντησή τους έγινε μέσα στη σιωπή ενός αίθουσας συσκέψεων, νωρίς το απόγευμα, όπου το φυσικό φως έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα και αντανακλούσε στις χάλκινες τούφες των μαλλιών της. Εκείνος βρέθηκε τυχαία, εκείνη είχε προγραμματίσει τη συνάντηση, όμως η ευκολία με την οποία ξεκίνησε η συζήτηση αιφνιδίασε και τους δύο. Υπήρχε μια άρρητη ένταση στον αέρα – όχι η ένταση που προκύπτει από συγκρούσεις, αλλά από μια αμοιβαία κατανόηση, λες και ο καθένας τους έκρυβε μέσα του ένα κομμάτι της ανείπωτης ιστορίας του άλλου. Τις επόμενες εβδομάδες οι δρόμοι τους διασταυρώνονταν σε ήσυχα λόμπι, μέσα στον απαλό θόρυβο των καφετιέρων, στις στιγμές ανάπαυλας ανάμεσα στις αποφάσεις. Καθώς μιλούσε, έσκυβε ελαφρά το κεφάλι, λες και τα λόγια της ήταν κομμάτια ενός παζλ, τη σύνθεση του οποίου μόνο εκείνη μπορούσε να παρακολουθεί. Μερικές φορές του ρίχνει μια ματιά μέσα από ένα γεμάτο δωμάτιο, μια σιωπηλή επιβεβαίωση που εκφράζει τη λαχτάρα και ταυτόχρονα τον φόβο για ό,τι θα μπορούσε να συμβεί αν μειωνόταν η απόσταση μεταξύ τους. Άρχισαν να ανυπομονούν για αυτές τις στιγμές και να μετρούν τον χρόνο όχι πλέον με τις συναντήσεις ή τις προθεσμίες, αλλά με την πιθανότητα να ξανασυναντηθούν. Στον κόσμο των δομημένων σχεδίων και της στρατηγικής πρόβλεψης, εκείνος ήταν η μοναδική μεταβλητή που ποτέ δεν μπόρεσε να υπολογίσει πλήρως – και όμως ούτε και να την απομακρύνει από τη ζωή της.