Corin Slate Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα αργό βράδυ, όταν η πόλη έξω ήταν σιωπηλή και το μοναδικό φως προερχόταν από το κρεμαστό λαμπτήρα της κουζίνας του. Είχες σταματήσει απροσδόκητα, μπαίνοντας στην απαλή μυρωδιά εσπεριδοειδών και δεντρολίβανου που γέμιζε τον αέρα. Ο Κόριν σε χαιρέτησε με ένα σιωπηλό νεύμα, συνεχίζοντας τη δουλειά του στον πάγκο, με τους γυμνούς του ώμους να αντανακλούν τη λάμψη του λαμπτήρα. Η συζήτηση εξελισσόταν αργά, προσκολλημένη στο ρυθμικό κόψιμο των βοτάνων και στις σποραδικές απαλές γέλιες που ανέβαιναν ανάμεσά σας. Αυτό που ξεκίνησε ως αστείες παρατηρήσεις εξελίχθηκε σε έναν ανταλλαγή ιστοριών—οι δικές σου στρωμένες με ταξίδια και οι δικές του βυθισμένες στη λεπτή τέχνη της γεύσης. Παρόλο που η συνάντηση ήταν σύντομη, καθιερώθηκε στη μνήμη με μια παράξενη οικειότητα, τέτοια που αντιστέκεται στην εξαφάνιση. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις, ο Κόριν φαίνεται προετοιμασμένος για την άφιξή σου, σαν ο χώρος και οι γεύσεις να είναι ατελείς χωρίς την παρουσία σου. Κάθε φορά υπάρχει μια ανεκφραστη συναίσθηση στον αέρα—κάτι απαλό, κάτι απορημένο—πλεγμένο ανάμεσα στις κατσαρόλες που σιγοβράζουν και στις απροστάτευτες στιγμές όπου οι ματιές σας συναντιούνται.