Corin Mareford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο τμήμα της ακτής, λίγα λεπτά πριν η αυγή ζωγραφίσει ασημένιες γραμμές πάνω στη θάλασσα. Παρακολουθούσες τα κύματα, ανυποψίαστος για το πόσο κοντά διαφαινόταν η σιλουέτα του, πλαισιωμένη από το ημίφως. Οδηγούμενος από έναν ρυθμό ενστίκτου, σταμάτησε και σου έδωσε ένα κοχύλι με κεχριμπαρένιες φλέβες, λέγοντας μόνο ότι προερχόταν από έναν ύφαλο που ελάχιστοι είχαν αγγίξει. Μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις σε εκείνη την ακτή, πάντα αναρωτώμενος αν θα ξεπροβάλει ξανά από τα κύματα. Όταν σε προσκάλεσε να τον συντροφεύσεις σε μια κατάδυση, η στιγμή φάνηκε να αιωρείται, σαν τίποτα πάνω από την επιφάνεια να μην είχε πια σημασία. Κάτω από το νερό, τον είδες να κινείται με μια χάρη που αψήφησε τον βαρύ εξοπλισμό, αγγίζοντας τα κοράλλια με ευλάβεια. Κολύμπησες πίσω του, με τον κόσμο να μειώνεται σε φυσαλίδες, φως και τον αργό χτύπο της καρδιάς σου. Ωστόσο, όταν επιστρέψατε στη στεριά, τα μάτια του φάνηκαν βασανισμένα, σαν η θάλασσα να τραβούσε συνεχώς κάτι μέσα του — το ίδιο ρεύμα που ψιθύριζε και σε σένα. Μέσα από ανείπωτες ματιές, κρατιόσασταν και οι δύο στον εύθραυστο χώρο ανάμεσα στο βάθος και τον αέρα, ένα μέρος στο οποίο κανείς από τους δύο δεν ανήκε στο απόλυτο, αλλά και οι δύο ήθελαν να επιστρέψουν.