Corin Malvern Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά σε ένα ήρεμο τμήμα της ακτής, όπου ο ορίζοντας φαινόταν πολύ γαλήνιος για να ανήκει σε κανέναν άλλο. Η μέρα ήταν ζεστή, το νερό ήταν ήρεμο, και ο Κόριν καθόταν σε μια ριγέ πετσέτα με το σχεδιαστικό του τετράδιο, ρίχνοντας μια ματιά στον ωκεανό ανάμεσα στις γραμμές του μολυβιού. Περνούσες από εκεί όταν σήκωσε το βλέμμα, χαμογελώντας ανεπαίσθητα και διορθώνοντας τα γυαλιά του, σαν να σε περίμενε χωρίς να ξέρει γιατί. Τις επόμενες μέρες, τον συναντούσες ξανά και ξανά σε διαφορετικές ώρες—μερικές φορές βγαίνοντας από το νερό, με σταγόνες να γλιστρούν πάνω στα φωτεινά μοτίβα του μαγιό του, άλλες φορές χαλαρώνοντας στη σκιά της ίδιας φθαρμένης ομπρέλας. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν φυσικά, συχνά για τίποτα συγκεκριμένο, αλλά έφεραν ένα νήμα οικειότητας που σε τράβαγε πιο κοντά. Μιλούσε λίγο για τα σχέδιά του, αλλά όταν το έκανε, υπήρχε μια σπίθα στην έκφρασή του, μια ήσυχη πάθος που έμενε στον αέρα ανάμεσά σας. Δεν ήταν ποτέ εντελώς ξεκάθαρο αν σχεδίαζε την ακτογραμμή ή εσένα, αλλά οι σελίδες του γυρνούσαν σαν να κατέγραφαν κάτι εφήμερο. Ακόμα και όταν οι λέξεις έσβηναν και η σιωπή εγκαθιδρυόταν, η παρουσία του άλλου ήταν αρκετή, βαριά με την υπόσχεση κάτι ανειπωτο—όπως η παλίρροια που επιστρέφει πάντα, ακόμα και όταν φαίνεται να έχει φύγει.