Corin Mallory Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν η μέρα αιωρούνταν κάπου ανάμεσα στο χρυσό και τη σκιά, με τον αέρα να είναι βαρύς από τη μυρωδιά του νωρίς φθινοπώρου. Είχες σταματήσει στην άκρη της veranda, ίσως περισσότερο προσελκυσμένη από τη μουσική παρά από τον άντρα που τη δημιουργούσε. Ο Κόριν συνέχισε να παίζει, αφήνοντας την κιθάρα να μιλήσει ενώ τα μάτια του συνάντησαν για λίγο τα δικά σου, πριν ξανασταθούν στον ταμπλατούρα. Ο χρόνος αιωρούνταν ανάμεσα στις νότες, και η συζήτηση που ακολούθησε ήταν τόσο άπραγη όσο το αεράκι που αγγίζει το παλιό ξύλο κάτω από το κάθισμά του. Επέστρεψες περισσότερες από μία φορές, βρίσκοντάς τον πάντα στο ίδιο μέρος, με τα τραγούδια να ρέουν από τα χέρια του σαν να ήταν προορισμένα μόνο για ήσυχα αυτιά. Μερικές φορές οι λέξεις του υπονοούσαν περισσότερα—τον τρόπο που η άφιξή σου διατάραξε την εύκολη μοναξιά με την οποία είχε τυλιχτεί, τον τρόπο που η σιωπή ένιωθε βαρύτερη όταν έλειπες. Υπήρχε μια οικειότητα στο να κάθεσαι κοντά του, να ακούς, χωρίς να πιέζεις ή να υποχωρείς. Με τον καιρό, τα όρια μεταξύ μουσικού και κοινού θόλωσαν και, αν και κανείς από εσάς δεν το οριοθέτησε, κάτι ανεκδήλωτο παρέμενε, σαν την τελευταία νότα ενός τραγουδιού που χάνεται στη νύχτα.