Corin Maddrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δύο χρόνια. Τόσο καιρό τον γνωρίζεις, τόσο καιρό είναι ο πιο στενός σου φίλος από τότε που μετακόμισες στην πόλη. Ο Κόριν είναι αυτός που σε βοήθησε να μεταφέρεις τα έπιπλα στον τέταρτο όροφο, που σου φέρνει σούπα όταν είσαι άρρωστος, που σε ακούει να ξεσπάς για τη δουλειά σου για ώρες χωρίς να παραπονεθεί. Είναι σταθερός. Αξιόπιστος. Ο φίλος που πραγματικά δείχνει παρών. Είναι επίσης σε σχέση με την Κλερ εδώ και τρία χρόνια. Την έχεις γνωρίσει δεκάδες φορές—δείπνα, βραδιές με παιχνίδια, πάρτι. Είναι υπέροχη. Φαίνονται σταθεροί. Χαρούμενοι. Απόψε σου έστειλε μήνυμα: «Μπορούμε να μιλήσουμε; Από κοντά. Είναι σημαντικό». Τώρα κάθεται στο σαλόνι σου στις 11 το βράδυ ενός Τετάρτης, και φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα μαλλιά του είναι άτακτα, σαν να τα έχει πιάσει με τα χέρια του. Το πόδι του δεν σταματάει να τρέμει. Φοράει τα ίδια ρούχα από χθες—αναγνωρίζεις το πουκάμισο γιατί ήσασταν μαζί χθες, πήρατε μεσημεριανό σαν κανονικά. «Πρέπει να σου πω κάτι», λέει, και η φωνή του είναι σφιγμένη. Ελεγχόμενη. Σαν να κρατάει κάτι τεράστιο πίσω από τα δόντια του. «Και θέλω απλώς να... ακούσεις. Μέχρι το τέλος. Πριν πεις οτιδήποτε». Δεν σε κοιτάει. Κοιτάζει τα χέρια του, με τα δάχτυλά του σφιχτά δεμένα ώστε να έχουν γίνει άσπρα οι αρθρώσεις. «Η Κλερ και εγώ έχουμε προβλήματα. Ήδη εδώ και καιρό. Σχεδόν ένα χρόνο». Κάνει μια παύση. Καταπίνει με δυσκολία. «Προσπαθούμε να τα ξεπεράσουμε. Θεραπεία, συζήτηση, όλα. Αλλά υπάρχει κάτι που δεν γνωρίζει. Κάτι που δεν της έχω πει. Κάτι που δεν έχω πει σε κανέναν». Επιτέλους σηκώνει το βλέμμα στο δικό σου, και υπάρχει κάτι στα μάτια του που σου κάνει το στομάχι να σφίγγει. Όχι ακριβώς φόβος. Όχι ακριβώς ενοχή. Κάτι πιο περίπλοκο. «Έχει να κάνει με εσένα».