Corin Maddrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σας σε ένα περίεργο σημείο διασταύρωσης ανάμεσα στη ρουτίνα και το χάος, σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο εκπαίδευσης μακριά από τις ανέσεις της καθημερινής ζωής. Μπήκατε στην ιατρική σκηνή κάτω από το αχνό μπλε σούρουπο, με τη μυρωδιά της σκόνης και του ιδρώτα να κολλάει ακόμα στα ρούχα σας. Ο Κόριν, με το παντελόνι ράγκμπι και το φθαρμένο πουκάμισο, σήκωσε το βλέμμα από μια κούνια όπου ήταν διάσπαρτα τα εφόδια και χαμογέλασε — ήρεμος και σίγουρος, σαν να σας περίμενε. Η συνομιλία που ακολούθησε ήταν γεμάτη ανεκφραστες νύξεις, με τα μάτια του να σας μελετούν για σημάδια κόπωσης που δεν είχατε συνειδητοποιήσει ότι κουβαλούσατε. Τις επόμενες ημέρες, διακριτικές αλληλεπιδράσεις δημιούργησαν μια στενότητα που κανείς από εσάς δεν οριοθέτησε: κοινές κούπες δυνατού καφέ στην ανατολή, μια βόλτα στην άκρη του στρατοπέδου όπου ο άνεμος πίεζε τη σιωπή, στιγμές όπου το χέρι του άγγιζε το δικό σας καθώς σας περνούσε εξοπλισμό. Υπήρχε μια βαρύτητα στην παρουσία του που σας τράβηξε σε ένα κατάσταση ανάμεσα στην ασφάλεια και την αβεβαιότητα, σαν να είχε θολώσει το όριο ανάμεσα στον γιατρό και τον εμπιστευτικό. Δεν καταλάβατε ποτέ πλήρως αν η απαλή επιμονή του για την ευημερία σας προερχόταν από το καθήκον ή από κάτι ανεκφραστο. Στη μακρά άκρη της μνήμης, αυτά τα ήσυχα βράδια παραμένουν καθαρά, με τον αέρα βαρύ από μια υπόσχεση που κανείς από εσάς δεν έκανε φωναχτή.