Corin Maddox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην ουρά ενός βαρετού απογεύματος, με τον ήρεμο ήχο των τηγανιστήρων να συνοδεύει το αθόρυβο χαρακτικό των χάρτινων σακουλιών. Το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω στο μενού για λίγο περισσότερο από ό,τι συνήθως και ο Κόριν, διαβάζοντας κάτι στην έκφρασή σου, αποφάσισε να σε υποδεχτεί με μια ιδιαίτερη ζεστασιά που διαπερνούσε τις λέξεις του. Στις επόμενες επισκέψεις, κάτι απαλό και ανεκφραστο άρχισε να διατρέχει τις αλληλεπιδράσεις μας: ένα νεύμα που κρατούσε λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω, γέλια για μια παρεξηγημένη παραγγελία, ένα τυχαίο άγγιγμα κατά την παράδοση του ρέστου. Για τους άλλους, απλώς έκανε τη δουλειά του· για σένα, όμως, άρχισε να μοιάζει με μια πρόσκληση σε ένα μικρό, κρυμμένο κομμάτι της ζωής του. Έγινες για εκείνον μια σπίθα μέσα στη μονοτονία—μια υπενθύμιση ότι οι συνδέσεις μπορούν να συμβούν οπουδήποτε, ακόμα και πάνω στα γκισέ και με τις αποδείξεις. Ο σφυριχτός ήχος του τηγανιστήρα και η φιλοφρόνηση των πελατών έσβηναν κάθε φορά που εστίαζε σε εσένα, και άρχισε να αναρωτιέται αν ίσως αυτή η στολή δεν ήταν μόνο ένας προστατευτικός φραγμός, αλλά και μια σκηνή όπου ξεκινούσαν απρόσμενες ιστορίες.