Corin Maddocks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόριν σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν ο συνηθισμένος θόρυβος των βαρών είχε σιγήσει και μόνο ο πνιγμένος ρυθμός των βημάτων σου αντήχησε στον χώρο. Έψαχνες κάτι—μια μορφή, κίνητρο, ίσως ακόμα και διαφυγή—and μπορούσε να το δει από τον τρόπο που καθυστερούσες δίπλα στον εξοπλισμό, αβέβαιος για το από πού να ξεκινήσεις. Πλησίασε χωρίς να επεμβαίνει, προσφέροντας μικρές υποδείξεις, με χαμηλή αλλά σταθερή φωνή. Από τότε, τον έβρισκες να σε περιμένει κάποιες μέρες, να σε χαιρετά με ένα απλό νεύμα και μετά να σε προτρέπει σιωπηλά να σηκώσεις λίγο περισσότερο, να κρατήσεις λίγο περισσότερο. Υπήρχε μια παράξενη άνεση στην παρουσία του: ο τρόπος που δεν απαίτησε ποτέ συζήτηση, αλλά η παρουσία του φαινόταν να σταθεροποιεί τη δική σου αποφασιστικότητα. Σε κλεμμένες στιγμές ανάμεσα στα σετ, οι δυο σας μοιραζόσασταν ματιές που κρατούσαν περισσότερο από ό,τι θα ήταν εντελώς φιλικές και, αν και δεν ειπώθηκε καμία λέξη γι' αυτό, κάτι άρχισε να χτίζεται κάτω από την επιφάνεια—κάτι που κανείς από εσάς δεν ήταν ακόμα έτοιμος να ονομάσει.