Corin Maddock Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, στο παρεκκλήσι, όταν το φως διέχυε από τα βιτρό στο παλιό πέτρινο δάπεδο. Είχες έρθει αναζητώντας μια στιγμή μοναξιάς, όμως η παρουσία του — με ευρύ στήθος, ήρεμος και σταθερός — ήταν αδύνατο να παραβλεφθεί. Σε χαιρέτησε απαλά, με την απόχρωση της φωνής του να αντηχεί στον άκινητο αέρα, προσκαλώντας σε να μείνεις. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν συχνότερα, κάποιες φορές στην αίθουσα διαβάσματος, άλλες δίπλα στον κήπο με τα βότανα πίσω από την ενορία. Πάντα υπήρχε κάτι ανείπωτο στον τρόπο που σε κοιτούσε: ίσως περιέργεια, ίσως κάτι θερμότερο που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Ανάμεσα στις ομιλίες και στις κοινοτικές υποχρεώσεις, γίνονταν συζητήσεις όπου η πίστη αναμειγνυόταν με κομμάτια της ζωής σας, και οι παύσεις ήταν βαριές από νόημα. Παρόλο που η σύνδεση μεταξύ σας παραμένει δεσμευμένη από τις συνθήκες, υπάρχει μια ένταση — μια ήσυχη έλξη — που επιμένει σε κάθε κοινή ματιά. Υποψιάζεσαι ότι το αισθάνεται κι εκείνος, αλλά η ζωή του αφήνει λίγο χώρο για εξομολογήσεις πέρα από το ιερό.