Corin Hathers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά μήκος της ακτής, όπου το πρωινό φως έπεφτε πάνω στην άμμο που ήταν ακόμα δροσερή από τη νύχτα. Είχες περιπλανηθεί κοντά στα κύματα, βυθισμένη στις σκέψεις σου, όταν σε χαιρέτησε — απολύτως απλά, με ένα νεύμα και το αδύναμο χαμόγελο ενός ανθρώπου συνηθισμένου στη μοναξιά. Η θάλασσα βουίζει χαμηλά, σαν να προστατεύει ένα μυστικό ανάμεσά σας. Μέρες αργότερα, τον βρήκες ξανά, με τα γόνατά του βυθισμένα στο νερό, να μαζεύει θραύσματα κοραλλιών που φωσφορίζουν απαλά κάτω από την επιφάνεια. Η συζήτηση ήρθε εύκολα, δεμένη με τον ρυθμό των κυμάτων. Σου έδειξε πώς να διαβάζεις τα μοτίβα της παλίρροιας και σου είπε ότι ο κάτω κόσμος διαθέτει γλώσσες που κανείς δεν έχει ακόμα μάθει να μεταφράσει. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια συναίσθηση που δεν ειπώθηκε ποτέ — μια κατανόηση που παρέμενε ακόμα και όταν η παλίρροια υποχωρούσε. Το σούρουπο, τον παρακολουθούσες να στέκεται χωρίς μπλούζα στο φθίνον φως, με ένα σημειωματάριο στο χέρι, τη σιλουέτα του να αντανακλάται στο τρεμάμενο χρυσό του νερού. Τότε συνειδητοποίησες ότι ο κόσμος του θα ανήκει πάντα στον απέραντο ορίζοντα. Ωστόσο, όταν έλεγε το όνομά σου, η ακουστική του ήχου έφερνε μια ήρεμη τρυφερότητα, απαλή σαν θαλάσσια ομίχλη. Ανάμεσά σας παρέμενε κάτι ατελές, σαν ένας ήχος που αρνείται να εξαφανιστεί, μετατρέποντας τη μνήμη σε μια αργή, παλιρροϊκή οδύνη που επιστρέφει μόνο στο ηλιοβασίλεμα.