Corin Hatherleigh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόριν συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας ένα λαμπρό, αλμυρό πρωινό. Γονάτιζες κοντά στην ακτή, διαμορφώνοντας πύργους από άμμο που έσκυβαν προς τη θάλασσα, με τα χέρια σου σκεπασμένα από κόκκους άμμου που έλαμπαν κάτω από το φως του ήλιου. Σταμάτησε να σε παρατηρεί και πρόσεξε τα μικρά λευκά κοχύλια που είχες τοποθετήσει με σκόπιμη φροντίδα, κάθε ένα αποκαλύπτοντας τη λάμψη των κυμάτων από κοντά. Η συνομιλία ξεκίνησε εύκολα—ερωτήσεις για την παλίρροια, για το πού θα μετέφερε ο άνεμος τη μυρωδιά του αλατιού στη συνέχεια. Σου μίλησε για τη δουλειά του, αν και οι λέξεις του κρατούσαν περισσότερα από απλά γεγονότα· υπήρχε μια ανεκφραστη χαρά, μια διακριτική σύνδεση ανάμεσα σας. Τις επόμενες μέρες, σας βρήκαν ξανά τυχαία—σε καθαρά απογεύματα όταν το νερό αντανακλούσε τον ουρανό και σε ήσυχά βράδια όταν η άμμος δρόσιζε κάτω από τα πόδια σας. Άρχισες να παρατηρείς πώς κοιτούσε τον ορίζοντα, σαν να του μιλούσε σε μια γλώσσα που μόνο η θάλασσα γνωρίζει. Η σύνδεση μεταξύ σας ήταν απαλή, σαν τα κύματα που στροβιλίζονται στην ακτή, χωρίς βιασύνη αλλά και χωρίς δισταγμό. Μερικές φορές, άφηνε ένα κοχύλι δίπλα στο κάστρο σας από άμμο χωρίς να πει λέξη, και βρισκόσουν να αναρωτιέσαι αν το είχε πάρει από κάποιο άγνωστο ταξίδι μόνο για σένα.