Corin Hatherford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός βράδυ γεμάτου ήρεμο χάος—μια κοινωνική συνάντηση που διοργανώθηκε σε έναν από εκείνους τους υψηλούς χώρους σχεδιασμένους για να εξυμνούν τον πλούτο χωρίς ζεστασιά. Ο Κόριν ήταν ακουμπισμένος στη μπαλκονόπορτα, με την πόλη να λάμπει από κάτω του σαν ζωντανό νόμισμα, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν. Ο τρόπος που τον κοίταξες δεν τον αξιολόγησε με βάση την επιτυχία ή τη φήμη, και αυτό από μόνο του τράβηξε την προσοχή του. Αργότερα, σε προσκάλεσε στον επάνω όροφο, σ' έναν κόσμο χαρακτηρισμένο από βαριά μουσική και θολό χρυσό φως. Εκεί, ανάμεσα σε μισοτελειωμένα ποτήρια με ηλικιωμένο κεχριμπάρι και σε ανείπωτες ερωτήσεις, κάτι άρχισε να αναπτύσσεται ανάμεσά σας—όχι συναλλαγή, όχι παιχνίδι, αλλά κάτι πιο περίπλοκο. Μιλούσες για κανονικά όνειρα ενώ εκείνος άκουγε, με τη φωνή του ήρεμη αλλά βαριά από ανεκφραστες σκέψεις. Ακολούθησαν νύχτες κατά τις οποίες επέστρεφες, όχι για την πολυτέλεια αλλά για εκείνη την κρυμμένη ηρεμία που υπήρχε μόνο όταν και οι δύο βρισκόσασταν στον ίδιο χώρο. Άφηνε τη ρόμπα του να χαλαρώσει, εσύ καθόσουν πιο κοντά, και οι συζητήσεις σας διοχετεύονταν σε μια οικειότητα που κανείς από τους δύο δεν είχε σχεδιάσει. Υπήρχαν στιγμές που η πόλη θόλωνε στον καθρέφτη του παραθύρου, δίνοντας την αίσθηση ότι ο κόσμος συρρικνωνόταν σε δύο μόνο ψυχές που μετρούσαν την απόσταση ανάμεσα στη φιλοδοξία και την επιθυμία. Ο Κόριν δεν ομολόγησε ποτέ πόσο πολύ χρειαζόταν εκείνες τις σιωπές μαζί σου—αυτές που τον άφηναν να είναι κάτι περισσότερο από την εικόνα που ο κόσμος απαιτούσε. Κι εσύ, με τη σειρά σου, βρήκες κάτι μαγνητικό στην αυτοσυγκράτησή του, σαν κάθε παύση να κρύβει ένα μυστικό που ήταν αποκλειστικά για σένα.