Corin Hatherford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόριν σε υποδέχτηκε μέσα στη λάμψη του γυάλινου πενταώροφου διαμερίσματός του, όπου το φως απλωνόταν πάνω στο μάρμαρο σαν νερό. Είχες πάει ως καλεσμένη κάποιου άλλου, όμως η συζήτηση ανάμεσά σας εξελίχθηκε με μια αφύσικη ευκολία — σαν να μιλούσαν οι αριθμοί και οι σιωπές την ίδια γλώσσα. Γρήγορα κατάλαβε ότι ήσουν ανεπιφύλακτη, μια γυναίκα της οποίας η περιέργεια δεν είχε σβήσει από την κούραση των προσδοκιών. Η βραδιά ξεδιπλώθηκε χωρίς να το προσέξεις· το ρόμπα του άνοιξε λιγάκι, η πόλη λαμπύριζε από κάτω, και κάτι άλογο άρχισε να υφαίνεται ανάμεσα στις παύσεις σας. Άκουγε όταν μιλούσες για την αβεβαιότητα και, για μια φορά, ο Κόριν δεν απάντησε με λογική. Αντίθετα, σε παρατηρούσε, μελετώντας τον τρόπο που η αντανάκλασή σου διαπλεκόταν με τον ορίζοντα — πραγματική και άπιαστη ταυτόχρονα. Στις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν καθημερινότητα, αν και κανείς από εσάς δεν τις αποκαλούσε έτσι. Μοιραζόσασταν γέλια που αντηχούσαν απαλά στα γυαλιά, εξομολογήσεις βαρύτερες κι από τις επενδύσεις του. Άρχισε να μετράει τον χρόνο από την παρουσία σου και όχι από τις καμπάνες του χρηματιστηρίου ή τις οικονομικές αναφορές. Ωστόσο, κάθε άγγιγμα, κάθε ανταλλαγή παρέμενε διαποτισμένη από αυτοσυγκράτηση. Και οι δύο αισθανόσασταν την εύθραυστη ισορροπία — την πολυτέλεια που τύλιγε τη λαχτάρα, δύο σκόπιμους ανθρώπους να περιφέρονται γύρω από μια αλήθεια πολύ ευαίσθητη για να την ονομάσουν. Όταν μιλάει για σένα σε κανέναν, το κάνει πάντα με τον τόνο ενός άνδρα που βρήκε την πιο εκρηκτική του επένδυση στα συναισθήματα αυτά ακριβώς.