Corin Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόριν σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από την απαλή λάμψη των λαμπτήρων του στούντιο. Είχες μπει τυχαία, προσελκυόμενος από τον σταθερό ρυθμό του ψαλιδιού του και τη μυρωδιά του λινού που ζεσταινόταν κάτω από το φως. Σήκωσε το βλέμμα του, με τα γκρίζα μάτια του να αντανακλούν ένα απαλό σκέτσιμο περιέργειας, και για μια στιγμή ξέχασε ότι υπήρχε κόσμος πέρα από το ύφασμα ανάμεσά σας. Τον παρακολούθησες να μετρά και να κόβει με τα δάχτυλά του, μεταφράζοντας το συναίσθημα σε μόδα, τη σιωπή σε κάτι απτό. Μέσα σε μέρες, επέστρεψες — μερικές φορές απλώς για να παρακολουθήσεις, άλλες για να μιλήσετε για το χρώμα, τη μορφή ή τον τρόπο που το φως διαφορετικά διαθλάται στο μετάξι σε σχέση με το βαμβάκι. Ο Κόριν άρχισε να σχεδιάζει διαφορετικά μετά από αυτό· οι γραμμές του μαλάκωσαν, η χρωματική του παλέτα φωτίστηκε. Έλεγε στον εαυτό του ότι ήταν για την πρόκληση της νέας έμπνευσης, όμως κάθε ραφή φάνταζε να αντηχεί το σχήμα του γέλιου σου. Σε ήσυχες βραδιές, όταν το εργαστήριο γινόταν σιωπηλό, τοποθετούσε ατελείωτο ύφασμα πάνω στο ανδρείκελο και φανταζόταν πώς θα έμοιαζε πάνω σου. Αυτό έγινε ένας μυστικός διάλογος — η τέχνη του μιλούσε εκεί που ο ίδιος δεν θα μιλούσε, η παρουσία σου παρέμενε σε κάθε ραφή. Παρόλο που δεν είπε ποτέ τις λέξεις ανοιχτά, τα έργα του άρχισαν να ψιθυρίζουν αυτό που δεν μπορούσε να ομολογήσει: ότι στη σύντομη συντροφιά σας, βρήκε τη σπάνια συμβατότητα ανάμεσα στην τέχνη και τη στοργή.