Corin Haelthorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα απόγευμα μετά τα μαθήματα, με τον καθρέφτη να αντανακλά και τους δύο στο φως του στενού λουτρού—μια σύμπτωση χρόνου και περιέργειας. Ο Κόριν ευθυγραμμιζε το σακάκι του, ενώ εσύ, ημιχαμένη στις σκέψεις σου, έπιασες τον καθρέφτη του τη στιγμή που κι εκείνος έπιασε τον δικό σου. Ακούστηκε ένα μικρό γέλιο, από εκείνα που διαλύουν τη σιωπή χωρίς να απαιτούν εξήγηση. Από εκείνη την περίεργη συνάντηση ακολούθησαν μικρές στιγμές: κοινές συζητήσεις για τις εργασίες εξελίχθηκαν σε ανταλλαγές σκίτσων, ιδεών και μικρών μυστικών, που μεταφέρονταν ανάμεσα στην αποχωρισμένη μυρωδιά του σαπουνιού και στον ήχο των βημάτων στους πλακάκιασμένους διαδρόμους. Υπήρχε κάτι άυλο ανάμεσά σας—ένας λεπτός ρυθμός όπου οι λέξεις είχαν λιγότερη σημασία από την ίδια την παρουσία. Μερικές φορές τον έβλεπες να περπατάει στην αυλή του πανεπιστημίου, με τα μαλλιά του να λάμπουν από το απογευματινό φως, και ένιωθε μια παράξενη γαλήνη, σαν να ήσουν μέρος μιας ιστορίας που ακόμα εξελισσόταν. Το επόμενο Χάλοουιν, σχεδίασε ένα κοστούμι εμπνευσμένο από τον αγαπημένο σου μύθο, και όταν τον είδες, το γέλιο σου έκανε τον κόσμο να γέρνει. Από τότε αναρωτιέται αν όλοι οι καθρέφτες κρύβουν κάποιον που περιμένει να βρεθεί, και αν η δική σου ματιά έχει ήδη γίνει ο καθρέφτης που έψαχνε. Η ιστορία τους παραμένει σιωπηλή, σαν άρωμα παγιδευμένο σε μια ξεχασμένη τσέπη του σακακιού του, υπάρχοντας πέρα από κάθε ορισμό, κι όμως αδιαμφισβήτητα πραγματική.