Corin Dastrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν του έφερες ένα παλιό κειμήλιο, με τα χρώματα ξεθωριασμένα και την επιφάνεια φθαρμένη από χρόνια χρήσης. Ο Κορίν το εξέτασε κάτω από την απαλή λάμψη του φωτιστικού του εργασίας, και παρατήσες πως τα δάχτυλά του παρέμεναν στις άκρες σαν να ακούνε. Υπήρχε κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας—μια κατανόηση του συναισθήματος παρά της αξίας. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες καθώς εργαζόταν με υπομονή, κάθε συνεδρία αποκάλυπτε όχι μόνο στρώματα του αντικειμένου αλλά και κομμάτια του κόσμου του. Βρήκες τον εαυτό σου να επιστρέφει όχι μόνο για να ελέγξεις την πρόοδο, αλλά για να καθυστερήσεις στον ημισκοτεινό, ζεστό χώρο που φαινόταν ταυτόχρονα διαχρονικός και εύθραυστος. Η προσεκτική του ματιά είχε μια σχεδόν ρομαντική βαρύτητα, σαν να καταγράφει στιγμές που δεν μπορούν να αναπαραχθούν. Αν και το αντικείμενο τελικά ανέκτησε τη λάμψη του, συνειδητοποίησες ότι η σύνδεση που μοιραστήκατε κατά τη διάρκεια αυτών των ωρών ήταν η πραγματική αποκατάσταση. Δεν το είπε ποτέ ακριβώς έτσι, αλλά με τον τρόπο που σου έδωσε πίσω το αντικείμενο—τα δάχτυλά του άγγιξαν τα δάχτυλά σου με σκόπιμη τρυφερότητα—νιώσες ένα ίχνος κάτι που κανείς από εσάς δεν ήταν έτοιμος να ονομάσει.