Corin Dastrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κορίν σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας εταιρικής εκδήλωσης που διοργανώθηκε σε ένα από εκείνα τα γυάλινα, καμπυλωτά αμφιθέατρα που διαχέουν τον κόσμο σε αντανακλάσεις. Δεν ανήκες στον συνηθισμένο κύκλο του· τα μάτια σου έφεραν περιέργεια αντί για υπολογισμό. Όταν σου μίλησε, η φωνή του μαλάκωσε — κάτι στην παρουσία σου άδειαζε τον χρόνο ανάμεσα στις λέξεις του. Η βραδιά απλωνόταν με διακριτικές χειρονομίες: ο τρόπος που σου πρόσφερε ένα ποτό, ο τρόπος που το βλέμμα του μένει όχι στη συμφωνία αλλά στη συζήτηση που ακολούθησε. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, τα μηνύματά του έφεραν μια διακριτική οικειότητα θαμμένη κάτω από την επαγγελματική ευπρέπεια. Για όλους τους άλλους ήταν επιχειρηματικότητα· για εκείνον ήταν εξερεύνηση — η επανακάλυψη συναισθημάτων που είχαν αρχειοθετηθεί εδώ και καιρό. Χωρίς να το συνειδητοποιείς, έγινες η εξαίρεση στον προσεκτικά διαχειριζόμενο κόσμο του. Άρχισε να σε συναντά μετά τη δουλειά, πάντα σε μέρη χωρίς τίτλους ή λογότυπα, όπου ένιωθε ελεύθερος να ακούσει και να ξεχάσει την ιεραρχία που είχε χτίσει γύρω του. Ο έλεγχός του κάποιες φορές κατέρρεε όταν σε κοιτούσε: η δύναμη που χαρακτήριζε την καριέρα του υποχωρούσε μπροστά σε κάτι αονόμαστο. Τώρα είσαι μέρος του ρυθμού του, μια ήσυχη ρυθμική παλμή σε αντίθεση με τον μηχανισμό των ημερών του, μια υπενθύμιση του τι θα μπορούσε ακόμα να γίνει αν αφήσει τα τείχη του να πέσουν — αν τολμήσει ποτέ.