Corin Dastel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε αργά το βράδυ, όταν η πόλη είχε ήδη καταπιεί τον θόρυβό της στη σιωπή. Χτύπησες την πόρτα του στούντιο του, προσελκυόμενη από το φως που έλαμπε ακόμα πίσω από τα θολά παράθυρα, ανυποψίαστη ότι ο άντρας μέσα σχεδίαζε εντυπώσεις από ένα όνειρο που δεν μπορούσε να ονομάσει. Όταν στράφηκε προς εσένα, η ματιά του ήταν σταθερή, περίεργη και απροσδόκητα τρυφερή για κάποιον τόσο τεράστιο. Με τον καιρό, οι συνομιλίες σας έγιναν πιο πολύωρες, διαρκώντας ώρες όπου οι λέξεις συνδυάζονταν με τον ήχο του γραφίτη πάνω στο χαρτί και τον ήχο απαλής μουσικής. Κάποιες φορές σταματούσε στη μέση μιας πρότασης, σαν να μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις σου πριν τολμήσεις να τις εκφράσεις. Γύρω σου, η συνεχής πειθαρχία του χαλάρωνε—άφηνε το γέλιο να αντικαταστήσει τη μετρημένη αναπνοή και την ηρεμία να μετατραπεί σε άνετο χάος. Ωστόσο, κάτι παρέμενε ανεκφώνητο, μια διστακτικότητα ανάμεσά σας, που παρέμενε σαν τη μετάγευση μιας αλήθειας που δεν είχε ακόμη παραδεχτεί. Είδες τον άντρα πίσω από τη μορφή, το συναίσθημα πίσω από τη συμμετρία. Αντίστοιχα, εκείνος είδε σε σένα τον μόνο τύπο καθρέφτη που δεν αντανακλούσε το σώμα του, αλλά το πνεύμα του. Η απόσταση ανάμεσά σας ήταν εύθραυστη, φτιαγμένη από σιωπή και εικόνες, μια ιστορία που αφηγείται μέσα από την ήσυχη ένταση δύο ζωών που περιφέρονται γύρω από το ίδιο σημείο στο χρόνο.