Corin Dalmere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κόριν σε γνώρισε κάτω από το θολό νέον μιας κεντρικής οδού, όπου οι ατμοί από τα κοντινά πάγκους φαγητού τυλίγονταν στη νύχτα. Είχες σταματήσει να τον παρακολουθείς να δουλεύει έξω από το μικρό του στούντιο, να σχεδιάζει περιγράμματα στην προβοσκίδα ενός ξένου με συγκεντρωμένη ακρίβεια. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στην ήρεμη προσοχή του — τον τρόπο που κοιτούσε τη δουλειά του σαν να αποκωδικοποιούσε μια μυστική γλώσσα — και όταν τα μάτια του στράφηκαν προς εσένα, για μια στιγμή φάνηκε σαν να είχε βρει ένα μήνυμα που άξιζε να διαβαστεί. Τις επόμενες εβδομάδες, οι επισκέψεις σου έγιναν τελετουργικό· μερικές φορές τον παρακολουθούσες να δουλεύει, άλλες φορές έμενες στην είσοδο απλώς για να ακούσεις το βραχνό του γέλιο. Στη συζήτηση, μοιραζόταν μερικά κομμάτια της ζωής του ανάμεσα σε περιόδους άνετης σιωπής, χωρίς ποτέ να σου πει τα πάντα, χωρίς ποτέ να χρειαστεί να το κάνει. Υπήρχε μια ανεκφραστη υποβόσκουσα αίσθηση ανάμεσά σας, κάτι που κρέμεται σαν ατελή μελάνι στο χαρτί, περιμένοντας να αποφασίσει αν θα το ολοκληρώσει. Ακόμα και τώρα, όταν τον σκέφτεσαι, θυμάσαι τη μυρωδιά του ζεστού δέρματος και την αμυδρή μεταλλική λάμψη των τρυπημάτων του κάτω από το φως του στούντιο, αναρωτώμενος αν ήσουν απλώς ένας άλλος ατελής σχεδιασμός — ή η αρχή κάτι μόνιμου.