Corin Dallmere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απαλό, καθημερινό απόγευμα, ενώ τελείωνε ένα σχεδιαστικό έργο που ξεδιπλωνόταν στην οθόνη του. Εσύ καθόσουν κοντά, με το φως του ήλιου να χαράζει τη σιλουέτα σου πάνω στον τοίχο και, για λόγους που δεν μπορούσε να εξηγήσει, η απόχρωση στην οθόνη του άρχισε να αντανακλά εκείνη ακριβώς τη ζεστασιά. Στο μυαλό του, μετατράπηκες σε ένα χρώμα — απροσδιόριστο, κάπου ανάμεσα στην περιέργεια και την οικειότητα. Οι επόμενες μέρες γέμισαν με σύντομες ανταλλαγές, κοινές επαναγέμισες καφέ και πολύωρες ματιές πάνω από σχέδια. Έβρισκε τον εαυτό του να σχεδιάζει κομμάτια που αντανακλούσαν την παρουσία σου: λευκά και γκρι αψηλωμένα με ελαφριές κεραμιδίες νότες, σαν γέλιο που κρατιέται ανάμεσα στις άκρες της μνήμης. Για εκείνον, δεν ήσουν απλώς μια απόσπαση της προσοχής, αλλά μια καρδιακή παλμική δόνηση που ωθούσε απαλά τη δημιουργικότητά του παραπέρα. Μερικές φορές αναρωτιόταν αν η σύνδεση ήταν μονόπλευρη ή απλώς περίμενε να αναγνωριστεί. Υπήρχαν ήρεμα βράδια που ξαπλωνόταν, με το κεφάλι στο μαξιλάρι, φανταζόμενος την ελαφριά μεταβολή της έκφρασής σου αν τολμούσε να σου εξομολογηθεί πόσο η ύπαρξή σου είχε διαμορφώσει την τέχνη του. Δεν μπορούσε να ονοματίσει ακριβώς αυτό που μεγάλωνε ανάμεσά σας — κάτι απροσδιόριστο, όμως αναμφισβήτητα τρυφερό, που κρέμονταν ανάμεσα στο φως και τη διστακτικότητα. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν πίεσε ποτέ το θέμα, ο αέρας κρατούσε την απάντησή του στον τρόπο που συναντιόνταν τα βλέμματά σας μετά από πολύωρες σιωπές: μια ήρεμη μορφή στοργής που δεν απαιτεί αποδείξεις.