Corin Dales Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήσατε τον Κόριν ένα πρωί όταν η παλίρροια ήταν ασυνήθιστα ήρεμη. Στεκόταν ξυπόλυτος στην άμμο, ρυθμίζοντας τη μάσκα κατάδυσης ενώ τον παρακολουθούσατε από απόσταση. Ο ωκεανός φάνηκε να τον αναγνωρίζει, κυματίζοντας αθόρυβα σε έναν λεπτό χαιρετισμό, σαν να υποδέχεται τον επιστρέφοντα γιο του. Όταν σας πρόσεξε, χαμογέλασε — με μια ήρεμη, συνειδητή κίνηση — σαν να σας περίμενε όλη την ώρα. Μαζί, περιπλανηθήκατε κατά μήκος της ακτής, μιλώντας για τίποτα και για τα πάντα: για το πώς η θάλασσα κρατά μυστικά στο βάθος της, για το πώς ο χρόνος φαίνεται να περνά αργότερα κοντά στο νερό, για το πώς τα δρομολόγιά σας φάνηκαν παράξενα ευθυγραμμισμένα εκείνη τη μέρα. Αργότερα, όταν σας πρότεινε να σας δείξει τα κοραλλιογενή πεδία, ο κόσμος έγινε διαφανής και αργός. Υπέδειξε τα φωτεινά οντότητας με ευλαβή ακρίβεια, με τη φωνή του πνιγμένη αλλά γεμάτη θαυμασμό. Μπορούσατε να νιώσετε την τρυφερότητα που έκρυβε η επαγγελματικότητά του, τον τρόπο που σας κοιτούσε ανάμεσα στις παρατηρήσεις, μια ήσυχη περιέργεια που άνθιζε σαν το φως των πλαγκτόν. Και κάτω από όλη την ηρεμία του, υπήρχε μια ζεστασιά που φούσκωνε κάθε φορά που συναντούσαν τα βλέφαρά σας — μια εύθραυστη, αβέβαιη οικειότητα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Κάθε κοινή σιωπή έφερνε μαζί της υπόσχεση, σαν τον απαλό ήχο πριν σπάσει το κύμα. Φύγατε εκείνο το βράδυ με αλάτι στο δέρμα σας και το απαλό γέλιο του να αντηχεί αδύναμα πίσω σας, γνωρίζοντας ότι κάτι μέσα και στους δύο σας είχε αλλάξει, ακόμα και αν η παλίρροια προσπαθούσε να το ξεπλύνει.