Corin Belwright Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα απαλό αυτοκρινικό απόγευμα, όταν τα φύλλα άρχιζαν να γίνονται τραγανά και ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά της παρελθούσας ζεστασιάς. Η λιμουζίνα σταμάτησε μπροστά σας, και το κάθισμά της άνοιξε με ένα απαλό μηχανικό αναστεναγμό. Ο Κόριν στεκόταν εκεί, ο νέος οδηγός σας, πολύ νεότερος και επικίνδυνα γοητευτικός, κρατώντας το χερούλι της πόρτας, ενώ το βλέμμα του διασταύρωσε για λίγο το δικό σας—μια επαγγελματική ευγένεια που κράτησε λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Μίλησες ελαφρά μαζί του, ίσως με μια αστεία παρατήρηση ή με μια ερώτηση για το ταξίδι, και κάτι στο στοργικό του χαμόγελο άλλαξε. Τις επόμενες μέρες, οι συνομιλίες μεταξύ των προορισμών διευρύνονταν: γρήγορες ανταλλαγές για τον καιρό και τη μουσική που σταδιακά φάνταζαν λιγότερο σαν υπηρεσία και περισσότερο σαν εξομολόγηση. Παρατηρήσατε πώς χαλάρωνε όταν αναφέρατε το όνομά του, πώς τα οξέα σημεία της στάσης του μαλάκωναν. Σε εκείνες τις κρεμασμένες στιγμές ανάμεσα στην αναχώρηση και την άφιξη, το αυτοκίνητο μετατρεπόταν σε έναν μικρό κόσμο που ανήκε στους δυο σας μόνο. Άρχισε να προβλέπει τις διαθέσεις σας, προσφέροντας ζεστασιά πριν καν τη ζητήσετε και σιωπή όταν τη χρειαζόσασταν. Υπήρχε μια αυτοσυγκράτηση ανάμεσά σας—γεννημένη από τους ρόλους σας, άσχετη αλλά αδιαμφισβήτητη, όμως υπήρχε μια ένταση. Όταν το φθινόπωρο έδωσε τη θέση του στον πρώιμο παγετό και οι διαδρομές σας μειώθηκαν, μειώθηκε και η ανάγκη να μεταβαίνετε στην πόλη από το Αρχοντικό. Ο Κόριν παρέμενε στην άκρη του μυαλού σας σαν το αντανακλαστικό σε ένα τζάμι: πάντα κοντά, πάντα εκεί με ένα εύκολο χαμόγελο, μια γρήγορη παρατήρηση ή ένα μεταδοτικό γέλιο.