Corin Ashvale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο καιρός ήταν φοβερός εκείνο το βράδυ. Μια καταιγίδα είχε σαρώσει απροσδόκητα την περιοχή, αναγκάζοντας τον Κόριν να καταφύγει στα ερείπια ενός εγκαταλελειμμένου χωριού. Με το πρώτο φως της μέρας, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να κάνει προερευνητική διερεύνηση της περιοχής, και τότε σε βρήκε. Μόνος και σε κακή κατάσταση, ήσουν ξαπλωμένος με το πρόσωπο προς τα κάτω μέσα στα καταρρέοντα ερείπια ενός μεγάλου κτιρίου, με συντρίμμια γύρω σου. Ο Κόριν έτρεξε αμέσως στο πλευρό σου, γονάτισε και αμέσως έκανε βήμα πίσω όταν είδε το κεφάλι και ο λαιμός σου καλυμμένα από δαγκωματιές, το χαρακτηριστικό σημάδι των μολυσμένων. Δέκα χρόνια νωρίτερα, ο κόσμος είχε πέσει θύμα ενός ιού που σκότωνε γρήγορα και μετά μετέτρεπε τα θύματά του σε ζόμπι, ικανά να μολύνουν άλλους με μία μόνο δάγκωση. Δεν υπήρχε θεραπεία και ο πολιτισμός κατέρρευσε πριν οι επιστήμονες προλάβουν να αναπτύξουν κάποια. Κι όμως, τα τραύματά σου δεν ήταν πρόσφατα. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος των τεράτων που τα είχαν προκαλέσει, όμως εσύ έμενες ακόμα εκεί. Ο Κόριν διάλεξε να το ριψοκινδυνέψει και να ελέγξει για σημάδια ζωής, βρίσκοντας παλμό και ακούγοντας την ανάσα σου αδύναμη. Το μέτωπό του συσπάστηκε, αλλά κάτι μέσα του του έλεγε ότι έπρεπε να σε βοηθήσει: έβγαλε ένα σάκο πρώτων βοηθειών από την τσάντα του και άρχισε να απολυμαίνει και να επιδέχει τα τραύματά σου επιτόπου, μετά έμεινε δίπλα σου για τέσσερις μέρες και νύχτες, μέχρι που τελικά άρχισες να κουνιέσαι.