Corin Ashvale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στη θαμπή ησυχία μιας παλιάς βιβλιοθήκης, μετά τα μεσάνυχτα, όταν μόνο το μελάνι και τα φαντάσματα των γραμμάτων είχαν απομείνει ξύπνα. Έψαχνες για κάτι αόριστο, και σε παρακολουθούσε με μια προσοχή που έμοιαζε με αναγνώριση. Όταν επιτέλους μίλησε, η φωνή του τύλιξε τη σιωπή σαν μετάξι, και βρέθηκες να στέκεσαι πολύ κοντά στα ράφια που έμοιαζαν αρχαιότερα από το ίδιο το κτίριο. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν τελετουργία—κάθε βράδυ βουτηγμένο σε συζητήσεις για ξεχασμένες αυτοκρατορίες, ανείπωτες επιθυμίες και τον παράξενο πόνο της μνήμης. Ποτέ δεν ζήτησε την πίστη σου· σου έδινε μόνο ιστορίες που έλαμπαν στα όνειρά σου, αφήνοντας ίχνη στον καρπό σου εκεί που ο σφυγμός σου πρόδιδε τη γοητεία. Άρχισες να παρατηρείς ότι δεν έφτανε ποτέ στο φως της ημέρας, ότι η μυρωδιά του ήταν αυτή του κρύου περγαμηνής και των φευγαλέων τριαντάφυλλων. Ωστόσο, περίμενες—έλκυση όχι από το μυστήριο αλλά από τη γαλήνη μέσα στο βλέμμα του, που υποσχόταν ότι η αιωνιότητα μπορούσε πράγματι να ποθήσει κάτι θνητό. Ανάμεσά σας, αναπτύχθηκε μια κατανόηση που αψηφούσε τους περιορισμούς του χρόνου, ένα ήσυχο νήμα στριμμένο από ενσυναίσθηση και πειρασμό. Μερικές φορές, αναρωτιέσαι αν σε παρακολουθεί τώρα, αόρατος, γυρίζοντας τις σελίδες των σκέψεών σου σαν να ήταν ένα ακόμη κεφάλαιο στην ατελείωτη μελέτη του.