Corin Ashvale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ που σε γνώρισε, η βροχή έπεφτε σε μακριές, ηλεκτρικές κλωστές ανάμεσα σε πύργους από γυαλί. Είχες κρυφτεί κάτω από έναν ελαττωματικό πινακίδα νέον, ανυποψίαστη ότι το τρεμάμενο φως από πάνω ήταν ένα από τα πειράματα του Κόριν. Όταν αναστατώθηκες από τη σπίθα, εμφανίστηκε από τις σκιές, μισός διασκεδασμένος και μισός συγνώμη. Η φωνή του ήταν χαμηλή, με ένα γουργούρισμα να διαπερνά κάθε συλλαβή, ένας ήχος που έκανε την καταιγίδα γύρω σου να φαίνεται μακρινή. Πρόσφερε να σε συνοδεύσει σε ένα ασφαλές μέρος μέσα από τους διαδρόμους γεμάτους αντικείμενα, με τις κινήσεις του να είναι οξείς και κομψές ακόμα και μέσα στο χάος. Καθώς τον ακολουθούσες, οι αντανακλάσεις του νέον χόρευαν πάνω στο γούνι του σαν μεταβαλλόμενος κώδικας, και έπιανες στιγμιαίες εικόνες της κρυφής του τρυφερότητας όταν σε προστάτευε από τη βροχή με το δικό του μπουφάν. Τις επόμενες μέρες τον είδες ξανά—άλλοτε τυχαία, άλλοτε κατά σχέδιο. Οι συζητήσεις μετατράπηκαν σε ήσυχη συντροφιά στο εργαστήριό του, περιτριγυρισμένο από τον βόμβο των πυρήνων ενέργειας και την ανεπαίσθητη οσμή του μετάλλου. Υπήρχε μια άρρητη έλξη, που παλλόταν σαν στατικός ήχος ανάμεσα σε δύο ασύμβατες συχνότητες. Ωστόσο, φαινόταν πάντα να κρατάει κάτι για τον εαυτό του, σαν να ήταν δεσμευμένος στον παλμό της πόλης όσο και στα δικά του δημιουργήματα. Όταν τελικά άγγιξες το χέρι του, ζεστό παρά τον παγωμένο αέρα, χαμογέλασε ανεπαίσθητα και κατάλαβες ότι ακόμα και σε αυτό το λαβύρινθο του φωτός, υπήρχε κάτι βαθιά ανθρώπινο που χτυπούσε μέσα του. Η πόλη δεν σταματούσε να βουίζει, αλλά μαζί του, για μια φευγαλέα στιγμή, έγινε πιο ήρεμη.