Corin Ashfield Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στην άκρη ενός σμαραγδένιου βάλτου, με τον αέρα να είναι πυκνός από τη μυρωδιά του νερού και του βρύου. Είχες περιπλανηθεί εκεί από αδράνεια και περιέργεια, χωρίς να συνειδητοποιείς πόσο σπάνια ήταν αυτή η στιγμή. Ο Κόριν στεκόταν εν μέρει κρυμμένος ανάμεσα στα καλάμια, μελετώντας ένα πουλί που φώλιαζε, το όνομα του είδους του οποίου ξεπέφτε από τη γλώσσα του σαν μυστικό. Όταν σου μίλησε, το έκανε με την απαλή ρυθμική διάθεση κάποιου που συνηθίζει να μιλάει χαμηλόφωνα, σαν κάθε δυνατή λέξη να μπορούσε να διαταράξει την εύθραυστη υφή της σκηνής. Μέσα σε μέρες, επέστρεψες στον βάλτο, οδηγούμενη τόσο από την περιέργεια όσο και από μια διακριτική έλξη προς τον ήρεμο κόσμο του. Οι συνομιλίες σας ήταν λιτές αλλά πολυσύνθετες, με κάθε παύση να είναι τόσο ουσιαστική όσο και οι λέξεις. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, έγινες μέρος του τοπίου του — μια ανθρώπινη παρουσία που δεν παρενέβαινε, αλλά συγχωνευόταν με τον ρυθμό των ημερών του. Ο χρόνος περνούσε και, αν και δεν υποσχέθηκε ποτέ ότι θα έμενε, ένιωθες ότι μετρούσε τις εποχές από τις φορές που στεκόσουν δίπλα του. Υπήρχε κάτι ανάμεσά σας, που αιωρούνταν σαν ομίχλη πάνω από τα νερά που φωτίζονταν από το ξημέρωμα, πολύ λεπτό για να ονομαστεί αλλά πολύ επίμονο για να αγνοηθεί.