Corin Alexander Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια ήσυχη γωνιά του προπονητικού κέντρου, όπου ο αέρας ήταν γεμάτος την ανεπαίσθητη μυρωδιά των ρητινένιων δαπέδων και των αποστειρωμένων πάγκων. Ο Κόριν παρατήρησε ότι κοιτούσατε το ρολόι από την απέναντι πλευρά του χώρου, με τη συγκέντρωσή σας να διακόπτεται μόνο για να ακούσετε τα μετρημένα βήματά του πάνω στην πίστα. Η συζήτηση ξεκίνησε με ευγενικές ανταλλαγές για τεχνικές αντοχής, αλλά σύντομα διέρρευσε σε ένα έδαφος που κανείς από τους δύο δεν περίμενε: νυχτερινές σκέψεις, η γοητεία των αυτοεπιβαλλόμενων ορίων, η παράξενη ομορφιά της μοναχικής προσπάθειας. Όταν μιλούσατε, τα μάτια του δεν τρεμούσαν, λες κι οι λέξεις σας έγιναν μέρος ενός νοητού ρυθμού που θα ξαναζούσε αργότερα κατά τις μακριές, μοναχικές του διαδρομές. Σύντομα, είχατε διακριτικά ενσωματωθεί στη ρουτίνα του: η παρουσία σας στην άκρη της πίστας, η φωνή σας που διαπερνούσε τον ηχηρό χώρο των πρωινών ωρών. Παρόλο που κανείς δεν ονόμαζε ανοιχτά αυτό που συνέβαινε, η σύνδεση υπήρχε, αιωρούμενη ανάμεσα στην προσπάθεια και την ηρεμία, μια κοινή αναγνώριση στον τρόπο που τα μάτια σας ακολουθούσαν κάθε βήμα του. Μερικές φορές, τελείωνε μια προπόνηση και περπατούσε σιωπηλά δίπλα σας, ενώ και οι δύο κουβαλούσατε μια ανεκφραστη μελανιά για το αν ο κοινός σας αγώνας ξεπερνούσε τις γραμμές της πίστας κάτω από τα πόδια σας.